PITTA VIGORSII. 15 
in het oog vallende wijze gekenschetst door het volslagen gebrek eener zwarte 
vlek aan de keel, die geheel geelachtig wit is. Bovendien zijn de strepen op den 
bovenkop smaller en het geel der onderdeelen is donkerder. 
De eenige afwijking, die wij tusschen ons voorwerp en dat van Vreors en Gouup 
vinden, is dat de oogstrepen in het rosse trekken en slechts weinig groenachtig 
wit vertoonen. 
KE. Soorten met de borst en den buik rood; eenen witachtig blaauwen, veelal 
door zwart afgezetten breeden band over den krop; den nek en een grooter 
of kleiner gedeelte van den kop roestbruin; den staart met zijne boven-dekvederen 
indigo-blaauw, in het witte trekkend; den rug en de vleugels van diezelfde kleur 
of olijfgroen. 
Pale MEASC HKS ONT 
Plaat 4, fig. 3. 
De heer S. Mürrer heeft deze soort, in het jaar 1823, aan de westkust van Nieuw- 
Guinea ontdekt, en zij werd later door Warracr op de Aroe-eilanden verzameld. 
Zij overtreft in grootte de overige soorten dezer onderafdeeling en is, onder 
deze, bovendien gekenschetst door hare zwarte keel. 
De vederen van het voorhoofd en de kruin zijn matzwart, doch men ontwaart, 
langs het midden van deze deelen, eene lichte maar onduidelijke streep, ge- 
vormd doordat de vederen aldaar op het voorhoofd met rosé, op de kruin 
met vaal blaauw gezoomd zijn. De geheele nek van de kruin tot aan den mantel 
is roodachtig roestkleurig. De mantel en de schoudervederen zijn donker olijf- 
groen, en deze tint gaat allengs in het lei-kleurig witachtig blaauw over, het- 
geen den stuit, de bovendekvederen van den staart, de bovenzijde der staart- 
pennen bedekt en zich ook over de vleugeldekvederen uitstrekt en de kleine 
slagpennen aan hare buitenvlag omzoomt, maar op de kleine vleugeldekvederen 
meer witachtig is. De overige deelen der kleine slagpennen zijn daarentegen 
zwartachtig, en deze tint ontwaart men ook op de groote slagpennen, van welke 
