10 PITTA CYANOPTERA. 
schoudervederen en de naar den rug gekeerde slagpennen der tweede orde zijn 
fraai olijfgroen. De stuit, de bovendek-vederen van den staart en de vleugel- 
dekvederen zijn glanzig kobalt-blaauw met purperen weêrschijn; intusschen trekt 
deze kleur op de groote dekvederen der vleugels dikwijls im het groene. De staart- 
pennen zijn zwart, maar aan haar einde met vaal groenblaauw gezoomd. De 
overige slagpennen van de tweede orde zijn zwart, maar langs den buitenrand 
met eenen breeden vaal groenblaauwen zoom. De groote slagpennen zijn mede 
zwart, maar haar geheel midden wordt ingenomen door eenen, ongeveer eenen 
duim breeden, zuiver witten dwarsband. De andere dekvederen van den staart 
en den onderbuik zijn fraai, maar zacht ponceau-rood. Alle overige onderdeelen 
van hier af tot aan de keel zijn vaal bruinachtig geel. 
Het kleed van het oude wijfje is niet van dat van het oude mannetje te onder- 
scheiden, behalve door eene bleekere en minder groote , roode buikvlek (S. Mürurr). 
De iris van het oog is bruin, de bek min of meer licht- of donkerbruin; de 
pooten zijn vleeschkleurig. 
Geheele lengte ruim 7 duim. Vleugel 4°/, duim. Staart 1'/, duim. Voetwortel 
Ll duim 5 lijnen. Bek 11 lijnen; hoogte van den bek 4'/, lijn. 
De heer S. Mürrer zegt van dezen vogel het volgende: “Wij hebben hem 
nergens dan op Sumatra en daar alleen in lage vlakke streken aangetroffen. Tot 
deze behooren het uitgebreide en voor een groot gedeelte met bosch en wildernis 
bedekte, alluviale voorland benoorden Padang, en de kleine, gedeeltelijk met 
struiken en heesters begroeide strandvlakte, welke den achtergrond van de baai 
Boengoes vormt. Hier ontmoetten wij de cyanoptera meestal langs den voet van 
het lage, houtrijke voorgebergte, waar zij zich gemeenlijk op donkere en vochtige 
plaatsen, tusschen doornheggen en ander kreupelhout ophield. Zij wijkt overigens 
„hiet in zeden van hare andere geslachtsgenooten af.” 
