DACELO HYDROCHARIS, 37 
eenstemt, zich daardoor echter standvastig onderscheidt, dat zij aanmerkelijk 
kleiner is, en dat hare 4 paar buitenste staartpennen op de bovenzijde eenkleu- 
rig blaauw, op de onderzijde zwartachtig zijn. 
De lengte van hare vleugels bedraagt 3 duim 2 lijnen, die van het middelste 
paar staartpennen ruim 6 duim, van het volgende paar 2 duim 7 lijnen, van 
den bek 11 lijnen. 
DACELO SABRINA. 
Plaat 14 en Pl. 15, fig. 3. 
Deze soort heeft in grootte en kleurverdeeling de grootste overeenkomst met 
Dacelo dea, waarvan zij zich echter standvastig onderscheidt, doordien men, in 
het volkomen kleed, op het achtergedeelte van den mantel, eene naar gelang 
der voorwerpen grootere of kleinere vlek waarneemt, terwijl dit kenmerk reeds 
in het eerste kleed aangeduid is doordat elke der bruine vederen van dit ge- 
deelte in het midden van eene groote, langwerpige, rosse vlek voorzien is. 
Men merkt bij de oude voorwerpen van dezen vogel, ten opzigte der kleur- 
verdeeling, gelijksoortige wijzigingen op als bij Dacelo dea, hetgeen dan ook 
eveneens aanleiding heeft gegeven tot het opstellen van verscheidene soorten, 
ofschoon het verblijf van deze zoogenaamde soorten slechts door uitermate ge- 
ringe afstanden van elkander gescheiden is. 
De voorwerpen van het eilandje Kajoa, hetgeen digt bij Halmahera en Batjan 
ligt, herbergt de voorwerpen, die het eerst onder den bijnaam van ““sabrina” 
beschreven werden. Zij hebben, volgens den heer Warvace, de bovendekvederen 
van den staart, en de staartpennen, met uitzondering van het versmalde ge- 
deelte der beide middelsten, geheel wit. 
Onze onvermoeide reiziger BerNsterN heeft op het kleine eiland Rau bij het 
grootere Morotai gelegen, een zestal oude voorwerpen verzameld, bij welke het 
wit der staartpennen geheel of grootendeels van blaauwe zoomen voorzien is, terwijl 
de witte bovendekvederen van den staart min of meer duidelijke sporen van donkere 
