HALIAËTUS INDUS. jk 
Jeugdig kleed. Oogen bruin. Bek en washuid loodkleurig. Voetwortel geelach- 
tig. Teenen blaauwachtig geel. 
Keel, buik en onderdekvederen van den staart rosachtig wit. Vederen der 
overige deelen van den kop, van krop, borst en mantel, langs het midden wit- 
of rosachtig, overigens bruinachtig. Overige bovendeelen donkerbruin, de vede- 
ren met of zonder lichte punten of randen. Slagpennen zwart, aan haren grond 
witachtig. Onderdekvederen der vleugels rosbruin. 
Deze vogel werd op alle eilanden van onzen Archipel waargenomen. Hij is 
oostelijk tot den Louisiade-Archipel, noordelijk tot op de Philippijnsche eilanden 
en het vaste land van Indië, zuidelijk tot Australië verspreid, alwaar te gelijk , 
even als op Nieuw-Caledonië eene tweede soort, Haliaëtus sphenurus, voorkomt, 
die een weinig grooter is, eenen langeren staart heeft en in elken leeftijd een 
kleed draagt, welks kleuren aan die van den jongen Haliaëtus indus doen denken. 
Op Java begeeft zich deze vogel tot in de dorpen en steden, om kuikens te 
stelen. Men ziet hem ook, in elk jaargetijde, aan de havens en op de reeden, 
om allerlei overblijfsels van doode dieren te verslinden. Hij maakt ook jagt op 
kreeft- en weekdieren, en vangt zelfs sprinkhanen en andere dusdanige insek- 
ten. Hij plaatst in Mei en Junij zijn nest op hooge boomen; het bevat twee 
groenachtige met bruin gestipte eijeren, die grooter zijn dan die van het parel- 
hoen. De ruijing heeft plaats in November en December. Men treft hem, het 
geheele jaar door, bij paren of in familiën aan. Bij de Dajaks van Borneo 
geniet deze vogel eene soort van godsdienstigen eerbied. 
HIL VISCHARENDEN. PANDION. 
Nagels, behalve die van den middelteen , geheel afgerond en zonder scherpen rand. 
Schenkelvederen niet verlengd, gelijk dit bij alle overige Valkvogels plaats heeft. 
A. EIGENLIJKE VISCHARENDEN. 
Pooten kort, zeer dik, en, gelijk de teenen, met ruwe, op de zool pun- 
tige schubben bedekt. Vleugels over den staart heenreikend; derde slagpen 
