26 NISUS TORQUATUS. 
pennen van de derde orde en die der schoudervederen van groote witte, somtijds 
de gedaante van dwarsbanden aannemende vlekken voorzien zijn. Ook is, bij 
de ouden, de grondkleur der onderdeelen witachtig en met grijsachtig bruinroode 
dwarsbandjes digt bedekt, terwijl, bij de jongen, de vederen der bovendeelen 
veel breedere roestkleurige randen hebben en de vlekken der onderdeelen veel 
dichter zijn en in het roestkleurige trekken. 
De grijsachtig rosse mantelkraag is somtijds zeer onduidelijk, gelijk dit ook 
het geval is bij Nisus cruentus. 
Het kleurstelsel van deze soort heeft buitengewoon veel overeenkomst met dat 
van den op het vaste land van Indië levenden Nisus badius, die echter kleiner is 
en wiens staart slechts vier zwarte dwarsbanden vertoont. 
Vleugel 6 duim S lijnen tot 9 duim. Staart 5 duim 7 lijnen tot 6 duim 9 
lijnen. Voetwortel 22 tot 28 lijnen. Middelteen 12 tot 16 en eene halve lijn. 
Oogen fraai citroengeel. Washuid groenachtig zwavelgeel. Pooten wasgeel. 
NISUS SULAENSIS. 
(Plaat 16, fig. 3 en 4.) 
De heer Bernstein heeft ons van de Soela-eilanden een enkel, en wel oud, 
voorwerp van eenen Sperwer gezonden, hetgeen tot eene eigene soort schijnt te 
behooren. Het heeft in het algemeen veel overeenkomst met Nisus cruentus, 
maar het is veel kleiner, de staart is slechts van zes dwarsbanden voorzien, het 
grijsachtig ros der onderdeelen breidt zich ook over de zijden van den kop en den hals 
uit en loopt zelfs als eene streep langs beide zijden van den bovenkop, terwijl 
het op de schenkels, den achterbuik en de onderdekvederen van den staart door 
witachtig grijs vervangen wordt; de onderdekvederen der vleugels zijn wit en 
slechts de groote hebben aan haar einde eene zwarte vlek. Overigens ont- 
dekt men bij deze soort geen spoor van bandjes op de onderdeelen en geenen 
roodachtigen mantelkraag. 
Vleugels 6 duim 4 lijnen. Staart 5 duim 2 lijnen. Middelteen 14 lijnen. 
