32 ELANUS INTERMEDIUS. 
haar einde. Overige bovendeelen en het middelste paar staartpennen grijs, hetgeen 
echter op de groote slagpennen donkerder is, en op de dekvederen der vleugels 
door zwart vervangen wordt. 
Bij voorwerpen in het eerste jaar wordt het grijs van den bovenkop, mantel, 
nek en rug nagenoeg geheel door lichtbruin vervangen. 
Deze soort werd door onze reizigers op Java, Borneo en Celebes waargenomen. 
De heer Govrp beschrijft onder den naam van Elanus hypoleucus eenen vogel 
van Macassar, die zich van den onzen slechts schijnt te onderscheiden , doordien 
hij de onderdekvederen der vleugels geheel wit heeft en een weinig grooter is. 
De graaf pe Bocarmé berigt omtrent dezen vogel het volgende. “Ik heb op 
Java een veertigtal voorwerpen dezer soort gedood, en dikwijls levend in mijn 
bezit gehad. Van verre zou men haar gemakkelijk, door hare kleuren en haar 
zachte en gemakkelijke wijze van vliegen, voor een meeuw of zeezwaluw aanzien. 
Na den oogsttijd zweeft zij gaarne boven rijstvelden en stort zich met juistheid 
op muizen en spitsmuizen neder, welke haar gewoon voedsel uitmaken; de huid 
en de beenderen werpt zij in den vorm van een bal weder uit, even als de 
Torenvalken. Zij vangt ook groote insekten. De jongen verbergen zich, bij het 
verlaten van het nest, in het hooge gras. Zij maakt haar nest in een hoogen 
boom op een dikken horizontalen tak.” 
BUIZERDEN. BUTEONES. 
Vederen veelal zachter dan bij de overige Valkvogels. Pooten stevig, maar de 
teenen kort. Grootte middelmatig. Voeden zich met muizen en andere kleine 
zoogdieren, met kikvorschen, slangen en hagedissen, en vangen hunnen buit 
op den grond. Zij worden in alle werelddeelen aangetroffen. 
L. EIGENLIJKE BUIZERDEN. 
De twee eigenlijke buizerden van onzen Archipel behooren tot de soorten, 
wier voetwortels met kleine zeshoekige schildjes bekleed zijn. Eene derde soort 
