SOORTEN, SUBSOORTEN, ENZ. xvii 



als het ware schoksgewijze. In den loop der tijden spHtst de soort, 

 eene heriditaire neiging volgende, zich nl. nu en dan in variëteiten, 

 en de natuur determineert, welke van deze afwijkingen zullen blijven 

 voortbestaan. Maar hoe deze theorie kan toegepast worden op vogels, 

 die gestadig onderling paren en van de eene naar de andere plaats 

 overvliegen, is vrij duister of wel, de variëteit moet, van af haar 

 ontstaan, reeds de kracht tot voortteling met de moedersoort verloren 

 hebben. Want anders zal door onderlinge voortteling, elke afwijking 

 wederom in de moederspecie opgelost worden. (Zie ook Ornithion enz.). 



Toch komt bij vogels meermalen een vreemd verschijnsel voor, in 

 dit werk beschreven als phases, doch beter aangeduid als dimorphisme 

 of dubbelvormigheid, m. a. w. het verschil dat eenzelfde dier soort 

 in tweeërlei gedaanten kan optreden. De meest voorkomende vorm 

 is het geslachtelijke dimorphisme of het gewone seksueele verschil in 

 kleur, gedaante enz. waarover in de volgende hoofdstukken is melding 

 gemaakt. De andere vorm echter doet zich voor onafhankelijk van 

 sekse, lokaliteit enz. In één nest worden soms verschillende individuen 

 van eenzelfde soort aangetroffen, die onderling opmerkelijk verschillen, 

 hoewel niet altijd in dezelfde mate en ook meermalen door een reeks 

 van tusschen vormen verbonden. Vooral bij Roofvogels komt deze vorm 

 van dimorphisme veel voor, maar tot nu toe heeft de wetenschap 

 geen afdoende verklaring aan het verschijnsel kunnen geven. 



In de natuur kan elk individu zich naar een bepaalde richting 

 ontwikkelen, geheel verschillend van de andere individuen van dezelfde 

 soort. Maar dit wordt doorgaans verhmderd door hetgeen de mensch 

 juist niet noodig heeft ter vorming zijner aangekweekte rassen, nl. 

 onderlinge voortteling van al de individuen van één soort. De theorie 

 der gradueele ontwikkeling echter zou bewezen worden door de 

 talrijke ineenvloeiende subsoorten en variëteiten, die de Museums 

 vullen; verder nog de studie der palaontology en der embryology, 

 gepaard aan het verschijnsel bekend als atavisme of de neiging der levende 

 wezens om terug te keeren tot het oorspronkelijk type, waarvan de tusschen- 

 inliggende geslachten zich in den loop der tijden verwijderd hebben. 



Linnaeus geloofde, dat 5607 jaren geleden de aarde met al wat er 

 op is en was door God in zes dagen geschapen werd. Welk een 

 verschil met de moderne theorie der „electrocules", die evenwel het 

 levensgeheim niet oplost. ^) 



') De descentie- of evolutie-leer sluit niet uit het begrip aan één Almachtigen God, 

 die alle ontwikkelingswetten grondde. Zij verklaart slechts de genetische of natuurlijke 

 ontwikkeling — niet den oorsprong der soorten. 



II 



