xxii DE VOGELS VAN GUIANA. 



in gelijke mate deelen, dan toonen die eigenschappen enz. een 

 bepaalde neiging in gelijke mate bij beide seksen voor te komen, 

 onafhankelijk nf het mannetje een afzonderlijke bijzondere eigen- 

 schap bezit." ') 

 Overal onder vogels treft men bewijzen aan tot het bovenstaande. 

 Er bestaat een direct verband tusschen het dansen van den Rotshaan 

 Rupirola crocea (q ) en zijne lange oranjegele vederen; het geschal van 

 den Campenero Chasmorliynclnis niveiis [cj ) zijn sneeuwitte kleur ^) en 

 elastische zak aan den voorkop ; het loeien van den Kalfvogel Gvni- 

 nocephalus calvus (q ) en zijn kale kruin; de hartstocht of liever moord- 

 lust der Scharlaken Ibissen Etidocimus ruber (beide seksen) en hun 

 roode kleur; het voedsel zoeken der Flamingo's Phoenicoptcrus ruber 

 (beide seksen) en hunne lange pooten. De fraai gekleurde mannetjes 

 van vele der Piprida- hebben meermalen eigenaardig ingesneden bin- 

 nenste slagpennen; zij vliegen op een golvende wijze heen en weder, 

 doch de groene wijfjes doen dit niet. Maar er bestaan ook species, 

 bij welke de seksen niet in kleur verschillen en in deze gevallen 



') Het verschil in grootte bij soorten van hetzelfde geslacht of dezelfde familie, is 

 meermalen opmerkelijk en vermoedelijk het gevolg van verschillende oorzaken. Maar 

 onmogelijk is het te bepalen of de stamvader van een gegeven vogelgroep groot of 

 klein was. B.v. vfij kunnen niet eens gissen of de verschillende species der Cotingida- 

 afstammen van een vogel zoo klein als Jodopleura leiicopygia of wel zoo groot als 

 Gviiinocephalus calviis. 



^) Wit is eigenlijk geen kleur, doch het ontbreken van alle kleurstof. De Chasmorhynchi 

 Ijehooren tot de enkele Amerikaansche Landvogels die wit zijn. Witte Watervogels 

 daarentegen komen nogal dikwijls voor. Maar dat deze kleur speciaal zou ontstaan bij 

 sommige vogels tot protectie gedurende den winter, valt te betwijfelen, want er bestaan 

 in de tropen even vele witte of gedeeltelijk witte species als in het Noorden. Veeleer 

 zou men kunnen vaststellen, dat door de tempering der hartstochten gedurende den 

 winter eene tijdelijke vermindering of verdwijning van het pigment plaats vindt, terwijl 

 bij de Chasmorhv nclii, als hooge uitzondering op den algemeenen regel, juist de harts- 

 tocht de permanente verdwijning der kleurstof ten gevolge heeft. 



De kleurverandering geschiedt zoowel door verdwijning en verkleuring van hot 

 pigment als door direct ruien der vederen. B.v. bij vele Eitphoniinm verandert de kleur 

 van groen in blauwzwart en geel, terwijl bij de Crotophagina' de bruinzwarte vederen 

 uitvallen en dan door glanzend zwarte vervangen worden. Bij Gyniiioderus foetidiis 

 verdwijnt het zwarte pigment uit de schoudervederen die dan grijs worden. 



Volgens Dr. Trouessait geschiedt de verdwijning van het pigment door de witte ot 

 kl(Mirlooze bloedcellen die de kleurstof vernietigen. Hieraan zou de verandering in kleur 

 van dieren, vogels enz. te wijten zijn alsook het grijs worden van menschenhaar door 

 ouderdom, of wel in (^ón nacht door hevige gemoedsaandoeningen enz. Tevens zijn 

 gevallen bekend, waarbij de gekleurde pels van dieren na één zeer kouden nacht in 

 wit is veranderd. 



