KLEUR, BIJZONDERE EIGENSCHAPPEN, ENZ. xxiii 



onderscheiden de mannetjes zich in bijzondere eigenschappen niet 

 van de wijfjes. 



Bij Chh'omachceris 7nanaais is het mannetje zwart en wit van kleur 

 en bezit tevens stijve, sabel vormig gebogen eerste slagpennen, waar- 

 mede hij een trillend geluid voortbrengt. Dit vogeltje voedt zich met 

 mieren en heeft lange keelvederen evenals Pithys albifrons. Bij het 

 geheel groene wijfje zijn de eerste slagpennen normaal, doch de keel- 

 vederen, hoewel groen van kleur, zien er verlengd uit. Bij onze Turdidcr 

 zingen beide seksen en verschillen ook niet noemenswaardig in kleur. ') 

 Doch bij de Grasvinken Spennophila enz. zingt alleen het mannetje 

 en verschilt in kleur opmerkelijk van het wijfje. Bij elke soort onder- 

 scheidt het volwassen mannetje zich tevens door een geheel verschil- 

 lend vederkleed en gezang. De wijfjes zwijgen en kunnen dikwijls niet 

 met absolute zekerheid van elkander onderscheiden worden. De prachtige 

 Fluweeltanager Rhamphocoehis jacapa zingt met veel energie doch het 

 bruine wijfje zwijgt. Bij de Blauwe Tanagers Tanagra epncopiis zingen 

 beide seksen even luid, doch verschillen in kleur of lichaamsgrootte 

 niet noemenswaardig van elkander. 



Vooral bij de Formkanido' kan men duidelijk opmerken, welke 

 eigenschappen het gevolg zijn van hartstocht of vechtlust en welke 

 kunnen toegeweten worden aan de driften, bij het zoeken naar voedsel. 

 Aannemende de origineele kleur van den stamvader der FormicariidcB 

 als bruinachtig, dan kan de zwarte kleur der mannetjes het gevolg 

 zijn van hartstocht, maar de witte rugvlek bij beide seksen daaren- 



') Onze Lijsters bewonen over het algemeen den grond en hebben een z.^. protcctief 

 of beschermend vederkleed. Maar het is een groote vraag of de omgeving wel van 

 directen invloed geweest is bij de ontwikkeling der kleur, zooals bij sommige insecten. 

 Buitendien bestaat er onder tropische vogels geen scherp verschil tusschen protcctief en 

 non-protectief. De schitterende vederen van Kolibries hebben veel overeenkomst met 

 druppels water op gekleurde bladeren. Een Groene Papegaai is protectief van kleur 

 tusschen het groene loover, maar niet op de bruine takken. De Fluweeltanager steekt 

 helder af tegen de groene bladeren van een Mangaboom, maar verdwijnt tusschen het 

 loover van een Sterappel-boom met purperkleurige bladeren. 



De pigmentafscheiding of verwijdering, opgewekt door de eent- of andere oorzaak 

 doet zich voor in allerlei kleuren en variaties, gestreept, geviekt enz. Een vogel met 

 een vederkleed, dat in kleur nogal met de omgeving overeenkomt, zal in die omgeving 

 veiliger zijn, dan ergens anders, terwijl de natuur, door gestadige vernietiging der 

 individuen, die zich het minst hiernaar voegen, ten laatste een instinctmatige neiging 

 bij de soort doet ontstaan om zich in een bepaalde omgeving op te houden. Maar dit 

 geldt slechts min of meer de op den grond levende species. Geen expert kan dan ook 

 zonder de pooten in aanmerking te nemen, alleen oordeelende naar de kleur van het 

 vederkleed, afleiden op welke plaats een gegeven vogelsoort zich bij voorkeur ophoudt. 



