XXVIII DE VOGELS VAN GUIANA. 



noodzakelijk tot de instandhouding der soort, is bij sommige vogels 

 meer ontwikkeld dan bij anderen. Inderdaad bij vele soorten, wier 

 jongen hulpeloos geboren worden, overwint ouderliefde dermate het 

 instinct van zelfbehoud, dat de oude vogels zich liever naast hunne 

 nesten laten doodschieten, dan hunne jongen aan den hongerdood 

 prijs te geven. Tevens bestaan ,er sommige species, die de verlaten 

 jongen van andere soorten voeden en beschermen. 



Een zeer interessante studie met betrekking tot de avifauna is het 

 onderzoek der verschillende luizen, die tusschen het vederkleed van 

 alle vogels te vinden zijn. De meeste dezer vogelluizen behooren tot 

 de groep der Bijtende of Vachtluizen Mallophaga. 7a] onderscheiden 

 zich door korte, haakvormige bovenkaken en uit twee leedjes samen- 

 gestelde lipvoelers; verder zijn ook de lichaamsbekleedselen, uitgezonderd 

 aan de rugzijden, min of meer verhoornd; de pootjes zijn kort maar 

 krachtig en dragen een of twee klauwtjes. 



Alle vogels, behoorende tot één specie worden bewoond door een 

 liepaalde Luis, die bij geen andere vogelsoort voorkomt, hoewel men 

 beweert, dat soms twee luis-species bij één vogel worden aangetroffen. 

 De individuen van één vogelsoort vormen dus te zamen het distributie- 

 gebied der Luizen tusschen hunne vederen en wijl alle vogels van 

 één specie gestadig onderling paren, worden ook de Luizen overal 

 verspreid. 



Deze insecten voeden zich en hebben zich steeds gevoed met de 

 zelfstandigheid der vederen van den vogel, door hen bewoond. En al 

 naar gelang de vogelsoort in den loop der tijden veranderingen onderging, 

 vonden er ook daarvan afhankelijke mutatiën bij de parasieten plaats. 

 Zoo ontstonden vermoedelijk de luis-species en dit is ook de reden, 

 waarom zij toevallig tusschen de vederen van een andere vogelsoort 

 terecht komende, verkwijnen en sterven. Ook het doode lichaam van 

 den door hen bewoonden vogel, wordt oogenblikkelijk nadat het koud 

 is verlaten. 



De Luizen onzer vogelsoorten verschillen dikwijls onderling aan- 

 merkelijk. Zoo zien die van de Koerlan Aramiis scolapaccus er veel 

 grooter uit dan menschenluizen, terwijl die der Kolibri's bijna niet 

 met het bloote oog kunnen waargenomen worden. Ook de kleur varieert, 

 doch is doorgaans bruinachtig of zwartachtig of hangt af van de 

 kleurstof der vederen. De Luizen der Koerlans zijn bruinachtig, die 

 van den Scharlaken Ibis geelachtig of zwartachtig, doch die van het 

 Scharlakenborstje bloedrood tusschen het roode gedeelte van het veder- 

 kleed maar lichter van tint tusschen de bruine en zwarte gedeelten. 



