LOKALE VERBREIDING VAN VOGELS. xxxix 



„Deze afdeelingen zijn niet opmerkelijk van elkander gescheiden, 

 doch elk wordt gekenmerkt door bepaalde soorten, die nergens anders 

 in de kolonie voorkomen. Wat de algemeene verbreiding aangaat, die 

 is, voor zoover ik kan oordeelen, vrij regelmatig. Een soort, die het 

 kustland bewoont, komt voor van af de Marowijne tot de Corantijn. 

 Wel schijnen de individuen op sommige plaatsen talrijker, doch dit 

 hangt grootendeels af van de ondervinding van den waarnemer; hoe 

 langer men op een plaats vertoeft, hoe meer soorten men opmerkt. 

 Volgens onze Indianen overtreft het stroomgebied der Maiowijne, wat 

 talrijkheid en variëteit der levensvormen betreft, alle andere deelen van 

 Surmame. Toch is dit onjuist en berust slechts op een bijgeloovigen 

 eerbied onzer Roodhuiden voor een landstreek, waar zoovele imagi- 

 naire wezens verondersteld worden te wonen. 



DE STROOK DER ALLUVIALE TERREINEN. 



„De aangespoelde gronden strekken zich als een meermalen wel 

 50 K.M. breede strook langs de kust uit. Het lagere deel vormt het 

 gebied der Mangroven en omvat de kustlijn, de oevers der kreken en 

 der grootere rivieren tot zoover als bij den allerhoogsten springvloed 

 het zeewater reikt; verder al het tusschenin liggend land, het z g. 

 intermangrove terrein of de zwampachtige of natte savannes. De 

 geheele kustlijn, dikwijls als een zoom van honderden meters breedte 

 wordt door de mangrove bosschen ingenomen, waartusschen zich de 

 zoutwater- en transitiepans bevinden, die langzamerhand in zoetwater- 

 pans en natte savannes of zwampen overgaan. ^) 



Wat soorten aangaat is de avifauna niet sterk in de mangrove bosschen 

 vertegenwoordigd, hoewel het aantal individuen van sommige species 

 dikwijls verbazend kan zijn. Op de takken der mangroven, waar bij 

 hoog getij het zeewater niet reikt, nestelen tallooze Reigers, Ibissen, 

 Bootsnavels enz., dikwijls uitgestrekte akkers omvattende koloniën of 



') De naam „pan" doelt op de weinige diepte van het water. Dikwijls gedurende 

 een springvloed dringt het zeewater honderden meters ver het land in, doch staat soms 

 niet hooger dan een centimeter boven den grond. De Mangroven Rhizopho7-a mangle 

 en Avicennia iiiiida ook Parwaboomen geheeten, vormen de levende dijken van Suriname. 

 Aan de kust dringen zij in rijen vooruit, die tot dammen samengroeien, waardoor alle 

 debris verhinderd wordt weg te spoelen. Voet voor voet, duim bij duim dringen deze 

 boomen den oceaan terug. Suriname dankt dan ook de geheele strook der aangespoelde 

 gronden a^n de werking der Mangroven. 



