HELIORNITHIDvE. j^ 



In de kolonie worden ze soms aangeduid als Boesi Paki- 

 paki (kleine boscheenden), bij de Arowakken als Abajoe, bij 

 de Caraïben als Bonpon en bij de Warrau's als Orani. 



Over het algemeen leven Am. V. bij paren, doch hun 

 schuwheid is zoo buitengewoon groot, dat men alleen bij 

 toeval een individu te zien krijgt. 



Tot hunne meest bezochte verblijfplaatsen behooren de moeras- 

 sige streken binnen het intermangrove terrein of langs de 

 rivier- en kreekoevers, tot waar het getij niet meer reikt. 

 Gewoonlijk zitten ze op afhangende takken langs het water 

 of zwemmen, met hun lichaam half ondergedompeld, terwijl ze 

 den hals op eigenaardige wijze naar alle richtingen bewegen. 

 Hun voedsel bestaat uit insecten, week- 

 dieren en plantenzaden. De wijfjes zijn 

 veel talrijker dan de mannetjes. 



Volgens Schomburgch duiken A. V. 

 alleen gewond zijnde, en zoeken, op- 

 geschrikt, doorgaans hun heil in de 

 vlucht of verbergen zich in het struik- 

 gewas langs den oever. 



Toch werd mij eens een exemplaar 

 gebracht, waarvan de eigenaar ver- staart van den vinpoot. 



klaarde, dat hij reeds meermalen op 



dienzelfden vogel had geloerd. Hij zag hem nl. eiken morgen, 

 op een bepaalde plek in de zwamp rondzwemmen. Maar 

 zoodra hij de plaats naderde, was er niets te bespeuren dan 

 een hoopje waterplanten. 



Hij geloofde, dat de vogel zich daar verborg op zoodanige 

 wijze, dat alleen zijn snavel boven het water uitstak, want 

 zoodra hij zich verwijderde, vloog de Boesi Paki-paki snel 

 weg, om een eindje verder weder neder te dalen. 



Het geluid van A. V. klinkt duidelijk en gelijkt van uit de 

 verte wel wat op het blaffen van een hond of wel als „bom, 

 bom, bom." 



Te oordeelen naar de voortplantingsorganen broedt H. F. 

 gedurende de regenseizoenen. Een wijfje met sterk ontwikkeld 

 ovarium, werd geschoten in de zwampen ten noorden van 



