PHALACROCORAX, 



73 



V. d. 2den rang min of meer donker aschkleurig ; staartp. zwart ; naakte huid aan de 

 keel met een witte band, bijna tot de oogen reikende ; een bosje witte pluimen aan 

 elke zijde v. d. kop boven de ooren ; een min of meer onregelmatige wenkbrauw- 

 streep van witte pluimpjes van af de knevelvlekken ; een paar verspreide witte 

 pluimen en vederen aan den nek; staart bestaande uit 12 pennen. O Iets kleiner. 

 Jn7ig. Veel bruiner dan ad. ; vederen naast de naakte keel witachtig, overgaande 

 in lichtbruin aan nek en borstzijden, en donkerder aan middenborst en buik ; slag- 

 en staartp. zwartachtig, puntig en omzoomd aan de uiteinden met bruinachtig wit. 

 Zeer jonge individuen zijn nog bruiner en hebben de kopzijden, keel en het voor- 

 gedeelte v. d. nek zuiver wit ; overige ond.d. hetzelfde, maar het midden van vele 

 der vederen lichtbruin. Ad. Na het broedseizoeti. Zijden en voorgedeelte v. d. 

 kop, alsmede nek en borstzijden, bruiner ; geen witte band aan de naakte keel en 

 geen witte pluimen aan kop en nek; snavel bruinachtig hoornkleurig, culmen 

 donkerder ; naakte keel vuil geel ; iris donkerblauw. Bij vogels in het volkomen 

 kleed zijn ten allen tijde de zijden van den snavel ruw, maar vooral is dit het 

 geval gedurende het broedseizoen. L. 75—70, vl. 30.3 — 26.3, st. 17.5 — 16, tars, 

 5-3 — 5> culm. 5.5 — 4.8. Geogr. dist. Oost en Westkust \an Zuid- en Centr. 

 Amerika, westwaarts tot Texas. Lok. dist. Waterrijke streken. 



De Braziliaansche Kormorant, eng. Brazilian Cormorant, 

 fr. Cormorant de Brésil, heet in de kolonie Blaka Doiklari, 

 d. w. z. Zwarte Duikelaar, maar staat bij de Indianen onder 

 dezelfde benamingen bekend als de Anhinga. 



Langs de zeekust treft men B. K. zeldzamer aan dan in 

 het intermangrove terrein of de hoogere alluviale gronden, waar 

 ze bij troepjes te zamen leven en gewoonlijk zitten op rotsen in 

 het water of op boomen 

 langs den oever. 



B. K. bemachtigen hun 

 prooi niet door vliegen, maar 

 wachten tot een visch voorbij 

 zwemt. Dan dalen ze snel 

 neder, duiken en vervolgen ^op van Pkaiacrocora.r vi^ua. 



de prooi onder water. Alleen 



het opvliegen valt den B. K. moeielijk. Van het water of de 

 rots af, kan hij niet in de lucht stijgen ; daartoe is eerst een 

 aanloop noodig. De vogel stoot met zijne groote zwemvliezen 

 naar achter toe, rekt den hals uit, klapt met de vleugels en 

 schiet dan vooruit. Onder het opvliegen raken de staartvederen 

 zoowel als de vleugels en pooten het water, waarin een lange 

 zog of vore gevormd wordt. 



