PHCENICOPTERUS. I j i 



gemakkelijk van elkander te onderscheiden. De Zeegans wordt 

 door de Aro wakken Jawloe en door de Caraïben Tokoko genoemd. 



Het zijn mooi gekleurde, maar volstrekt niet sierlijk ge- 

 bouwde vogels. De hals is naar verhouding met het lichaam 

 veel te lang, evenzoo de pooten. Inderdaad overtreffen Zee- 

 ganzen, gemeten van af de teenen tot den snaveltip, den langsten 

 man in lengte. Volwassen individuen wegen ongeveer 3 of 4 

 kilogram; jongen echter minder. 



In Suriname bewonen Am. F. bij voorkeur de open, groote 

 modderbanken, die bij laag getij bloot liggen. Het schijnt dat 

 er gedurende zekeren tijd een trek of groote verhuizing plaats 

 vindt; al de individuen van een lokaliteit begeven zich dan 

 naar andere oorden en trekken bij duizenden langs de zeekust. 



De snavel van den Am. F. is, op het uiteinde na, geheel 

 zacht. De tong gelijkt een rooskleurigen spitsen vetklomp, waarop 

 twee rijen, elk van ongeveer 14 naar binnen gekromde zachte 

 stekels, die bij den tongwortel het kleinst zijn. Wanneer de 

 vogel nu den snavel sluit, dan wordt de modder tusschen de 

 tandjes uitgeperst, terwijl door de stekels tevens de weekdieren, 

 wormpjes enz. tegengehouden worden. Onder het voeden hangt 

 de snavel zoodanig naar omlaag, dat hij met den onderkant naar 

 boven toe, vlak tusschen de pooten, in den modder heen en weder 

 slingert. De vogel loopt dan langzaam achteruit of vooruit. 

 Bemachtigt hij eene prooi, dan keert hij den kop naar boven, 

 de slokdarm komt in werking, terwijl de hals op een eigen- 

 aardige slangachtige wijze wordt bewogen. Het schijnt waarlijk 

 alsof het inslikken met moeite geschiedt. Geen wonder ook, 

 want zoo weinig elastisch is de huid aan den hals der F, dat 

 ze zelfs vischjes van minder dan een decimeter versmaden. 

 Alleen wat door de tandjes aan hun snavel en de stekels aan 

 hun tong kan passeeren, kan ook door hun keelgat gaan. 



Naar verhouding met hunne grootte, slikken Am. F. de 

 kleinste voorwerpen in. Dit in tegenstelling met de Arapapas 

 of Xachtreigers, die zelfs voorwerpen ter grootte van een 

 kindervuist, met gemak door hun keelgat krijgen. Onwille- 

 keurig komt bij ons de veronderstelling op, dat laatstgenoemde 

 vogel bij het zien van eene groote prooi, de volgende gedachte 



