PHCENICOPTERUS. 



113 



bemerken, kruipen zij, met stokken gewapend, heel voorzichtig 

 door de mangroven, richten zich dan met veel lawaai overeind, 

 springen tusschen den troep en slaan rechts en links. De ver- 

 schrikte vogels laten een schor gehis of gekras hooren, vluchten 

 in allerijl naar de zee toe, en begeven zich te water. 



Dikwijls is hetgeen men echter voor zwemmen aanziet niets 

 meer dan waden, want zoolang zijn de pooten der Zeeganzen 

 en zóó ondiep de modderbanken langs onze kust, dat honderden 

 meters ver in zee, het water nauwelijks tot aan de knieën reikt. 



Am. F. kunnen gedurende zekeren tijd van het jaar niet 

 vliegen, daar hunne opkomende of ruiende slagpennen te 

 zacht en te zwak zijn, om het zw^are vogellichaam te dragen. 



Volgens mij, be- 

 gint het ruien in | 

 September of Octo- ^ _ __ 



Toch zou, volgens 



jagers en visschers, 



de ruiïng plaats hebben gedurende de eerste maanden van het 



jaar. Hieruit kan men besluiten, dat het ruien tweemaal per 



jaar of zeer onregelmatig geschiedt. 



De vleugel van zoo'n ruiende Zeegans ziet er eigenaardig 

 uit; bijna al de slagpennen van den eersten en tweeden rang 

 zijn uitgevallen en in hun plaats ziet men niets dan blauw- 

 achtige, opkomende vederspoelen. 



Of alle vogels van een troep terzelfder tijd ruien is moeielijk 

 uit te maken, maar ik geloof het niet. Het schijnt ook, dat het 

 ruien minstens eenige weken in beslag neemt. Gedurende dezen 

 tijd schuilen de Zeeganzen in de dichtst begroeide mangrove 

 bosschen en verlaten die alleen in hoogen nood of om voedsel 

 te zoeken Zij worden dan door jagers achterna gezet met de 

 z.g. visimanassi (visscherspaarden), d. z. plankjes, die van 



8 



Kop van Pliocnicopterus riibcr. 



