J22 IBIDIDiE. 



zachte vederen ; tevens zijn die aan den hals min of meer 

 kort en nimmer tot manen verlengd, hoewel enkele soorten 

 lange kuiven aan den achterkop dragen. Evenzoo ontbreken 

 de poederachtig donzige plekken onder aan het lichaam, maar 

 de buik is bevederd. Het vleesch wordt gegeten, hoewel het 

 bij sommige soorten, een wel wat tranigen bijsmaak bezit. 



Tot onze I. behoort een der helderst gekleurde vogels der 

 Wereld ; vele species dragen ook een bronsgroen vederkleed, 

 terwijl een soort er geheel wit uitziet. Beide seksen gelijken 

 elkander, maar de wijfjes zijn doorgaans kleiner. De jongen 

 verschillen in den regel opmerkelijk van de ouden. 



Evenals bij de overige Reigerachtige vogels, bestaan de 

 geluiden van onze I. grootendeels uit gehis, gekras of gegurgel. 

 De individuen van sommige in troepen levende soorten, rang- 

 schikken zich al vliegende, in den bekenden V-vorm. Bij alle 

 worden in de vlucht de pooten wel naar achter gekeerd, maar 

 de hals niet als een S gebogen, integendeel lang uitgestrekt. 

 Toch buigen I. in rust den hals, waardoor de kop op den 

 bovenrug komt te liggen. En dit is veelal hun normale houding. 



In vroeger eeuwen werd een I.-soort in Egypte als heilig 

 beschouwd ; hunne karkassen balsemde men, evenals die van 

 koningen en er bestaat zelfs een aan hen toegewijde p3Tamide. 

 Thans behoort de Heilige Ibis tot de zeldzaamste vogels in 

 Egypte. 



Onze I. zijn geen luidruchtige vogels. Hun voedsel komt 

 overeen met dat van Reigers. Zij wachten evenwel zelden op 

 hun prooi, maar waden door den zachten modder op de bij 

 laag getij bloot liggende modderbanken. Andere soorten weer 

 bewonen bijna uitsluitend zoetwaterkanten of moerassen. 



Naar jagers beweren, slaan onze I. hun prooi van visschen 

 dikwijls tegen een hard voorwerp, ten einde ze gauwer van 

 kant te maken. En dit doen zoowel de bij paren, als de in 

 troepen levende soorten. 



Evenals de typische ArdeintB, nestelen vele I. in min of 

 meer groote koloniën, doch leggen in den regel ovale, gevlekte 

 of ongevlekte eieren. De voortteling der Scharlaken I. is eene 

 studie en geeft veel te denken omtrent de voortplantings- 



