146 



CICONIID^. 



Deze leelijke koppen, die er uitzien als met schimmel begroeid, 

 zijn denkelijk de reden waarom oude plantagedirecteuren den 

 naam Ningrekoppoe, d. w. z. Negerkop, voor den H.-O. uit- 

 vonden. Ook in onze zusterkolonie Demerara schijnt men van 

 hetzelfde gevoelen te zijn geweest, maar daar is het de even 

 leelijke Blaasman die als Negrokop of Negrohead bekend staat. 

 Onze Arowakken noemen den Negerkop Anawla, de Caraïben 

 Aweloe. 



Gewoonlijk ziet men H.-O. meer bij troepen dan bij paren. 

 Hun voedsel vergaren ze door met hunne pooten den modder 

 om te roeren en de visschen, weekdieren enz. in te slikken, 

 zoodra die boven komen. 



Kop van den Negerkop. 



Langs de zeekust treft men Negerkoppen niet zoo talrijk 

 aan als op de zoetwaterpans of overstroomde zwampachtige 

 savannes ; en dan doorgaans te zamen met Roodepooten of 

 Blaasmannen. Hun vlucht is krachtig, doch, alvorens op te 

 stijgen is er een kleine aanloop toe noodig. Onder het vliegen 

 worden enkele vleugelslagen gevolgd door een heel eind 

 verder voortzeilen. Soms stijgen Negerkoppen ook hoog in de 

 lucht en dwalen dan rond evenals Gieren of rusten meermalen 

 op boomen. 



Opgeschrikt laten H.-O. een schor keelgeluid hooren of 

 klapperen met hunne snavels; evenals Jabiroes. Evenzoo gaat 

 het ruien der slagpennen met ongemak gepaard, hoewel de 

 kracht tot vliegen nimmer gemist wordt. Hun schuwheid is 



