ARDEID^. 149 



halsvel is buitengewoon elastisch, hetgeen de inslikking van 

 zeer groote prooi toestaat. Het vleesch van de in zwampen 

 levende soorten smaakt goed, maar bij de overigen, die meer 

 de zoutwaterpans bewonen, heeft het een tranigen smaak. 



Wat levenswijze aangaat, laten onze R. zich tamelijk scherp 

 in twee groepen scheiden, nl. de eenzaam of bij paren levende 

 soorten en dezulken, die zich gedurende en kort na het broed- 

 seizoen tot vluchten verzamelen. 



De eerste categorie, de Roerdompachtige, bewoont en nestelt 

 bij paren binnen en achter het terrein der mangroven, terwijl 

 de eigenlijke R. de voorkeur geven aan den kustzoom en de rivier- 

 of kreekoevers tot zoover het getij reikt. Maar onder het voeden 

 zijn alle slechts eenzaam of bij paren te vinden. En dat meestal 

 bij dag, hoewel enkele soorten tot de nachtvogels behooren. 



Onze R. hebben een krachtige vlucht en de individuen van 

 een soort rangschikken zich bij vele geslachten in den vorm 

 van een V. Onder het vliegen wordt tevens de lange hals 

 gebogen als een S, terwijl de lange pooten rechtuit naar 

 achter gestrekt zijn. Alle laten, vooral opgeschrikt, een schor, 

 gurgelend keelgeluid hooren, dat wel wat overeenkomt met 

 dat door Gieren voortgebracht. 



Hun voedsel bestaat uit visschen, reptiele insecten enz. Velen 

 zijn in staat zelfs geharnaste visschen zooals Kwiekwies in te 

 slikken. Dit is te opmerkelijker omdat deze visschen aan den 

 rug een grooten harden, onbuigbaren stekel bezitten, terwijl hun 

 lichaam bedekt is met schilden of platen, die zelfs voor een 

 reigermaag onverteerbaar moeten zijn en ook weder uitge- 

 braakt worden. 



Enkele soorten wachten bewegingloos op hun prooi of 

 waden stil door het water; anderen weer vertrouwen op hun 

 behendigheid of vlugheid en maken onder het loopen veel geraas. 



Soms nemen R. ook de allerbelachelijkste houdingen aan, 

 vooral de Roerdompachtigen. De typische soorten van laatst- 

 genoemden laten tevens het vreemdste gebrul hooren, zitten 

 meermalen op hunne hakken of klimmen tegen rietstengels 

 of boomtakken op; met hun snavel loodrecht naar boven 

 gekeerd staan ze soms wel voor een kwartier roerloos. 



