158 



ARDEID^. 



geval is. Hun schuwheid is zoowel hier als elders zoo groot, 

 dat allec^n des nachts of gedurende de avond- of morgen- 

 schemering de jacht kans op succes biedt, uitgezonderd echter 

 tijdens het broedseizoen, want dan worden de broedende vogels 

 naast hunne jongen doodgeschoten. 



In lev'enswijze verschillen Am. E. overigens niet veel van 

 de voorgaande soort, doch zijn meer sociaal en vereenigen 

 zich dikwijls met Jabiroes, Houtooievaars of Sabakoes. 



Langs de zeekust ziet men Am. E. minder talrijk dan op 

 de overstroomde savannes of pans achter den zoom der mangrove 

 bosschen, waar zoowel nogal groote vluchten als troepjes of 

 eenzame individuen voorkomen. Hun alarmkreet klinkt als een 

 luid „kwak, kwak". Hun voedsel vergaren ze evenzeer door 

 loeren als door voorzichtig heen en weder te waden. 



H. E. broedt terzelfder tijd als de voorgaande specie. De 

 platte, uit takjes, twijgen enz. vervaardigde nesten worden 

 gebouwd in de hoogste boomcn, dikwijls dertig meters van 

 den grond af; soms ziet men wel twintig nesten in één boom. En 

 dat meermalen te zamen met Ardea cocoi, Tantaliis loailatoi' enz. 



Het wijfje legt in N. -Amerika 2 tot 4, in Suriname 2 of 3 

 elliptische of ovale, glanslooze, blauwachtig groene eieren. 

 M. Afm. 57 X 40 m.M. 



De exemplaren varieeren uitermate. 



Beide seksen broeden; er is maar een broedsel per jaar. 

 De jongen, die tegen December reeds in staat zijn voor zich 

 zelf te zorgen, verlaten dan de nestelplaats te zamen met de 

 ouden, ten einde de zwampachtige savannes achter den zoom 

 der mangrove bosschen op te zoeken. 



Een groote roekcrie van Am. E. wordt thans, naar jagers 

 beweren, achter de Hermina-modderbank nabij Coronie aan- 

 getroffen. Maar vroeger nestelden de vogels meer nabij de 

 kust en ook dikwijls te zamen met de andere kleinere reiger- 

 soorten. 



