LEUCOPHOYX. 1 53 



duizenden ponden aigrettes op de wereldmarkten verhandeld 

 worden, en dat elke Reiger ongeveer anderhalve gram ople- 

 vert, waaronder minder dan een gram „short selected", kan 

 het niet anders dan weemoed wekken bij het narekenen hoe- 

 vele onschuldige vogellevens jaarlijks aan de almachtige mode 

 worden opgeofferd. Ik ken verscheidene pluimjagers, die voor 

 jaren achtereen honderden op honderden Witte Sabakoe huiden 

 naar de stad brachten, waar ze ongeveer f \. — a / 1.25 op- 

 brengen. En dit is nog niets in vergelijking met de enorme 

 hoeveelheden door Fransche jagers naar Cayenne gevoerd. In 

 Londen alleen werden in 1903 ongeveer igóooo huiden ver- 

 kocht en minstens evenveel in Parijs en Berlijn ; dat beteekent 

 dus den dood van 588000 vogels. Maar dit getal is verre van 

 volledig, daargelaten de tallooze verhongerde, aan gieren ten 

 prooi gevallen jongen. Inderdaad, het bruidskleed van den 



Sneeuwwitten Reiger is zijn doodskleed, maar aigrettes 



zijn immers zoo „chique, so becoming". 



Behalve tegen den mensch moeten S. R. ook strijden tegen 

 hunne natuurlijke vijanden, de Gieren en andere roofvogels, terwijl 

 bij hoog getij tevens de visschen in het drabbige water onder 

 de nestelplaatsen hun aandeel komen zoeken. En om de kroon 

 op het werk te zetten, werpen de Scharlaken Ibissen het tweede 

 broedsel jonge Reigers uit de nesten. De kansen van den 

 Sabakoe in den strijd om het bestaan zijn dus niet groot; geen 

 wonder ook dat deze schoone vogels jaarlijks sterk in aantal 

 verminderen, zoodat er zelfs in Suriname een spreekwoord 

 bestaat: „de Sabakoe is onder het voeden zoo vreesachtig dat 

 hij nimmer vet kan worden." 



S. R. bewonen bij voorkeur de zoutwaterpans langs de kust. 

 Na het broedseizoen ziet men ze meestal bij paren of vluchten, 

 dikwijls te zamen met andere kleine reigersoorten. 



De Witte Sabakoe mist het geduld van den Blauwen Reiger 

 en vervolgt gewoonlijk zijne prooi, vooral vischjes, door het 

 water. Buitendien is de stompe punt van zijn bovensnavel niet 

 zeer geschikt om iets te doorboren en is hij dus genoodzaakt 

 de prooi aan te grijpen. 



Het geluid van S. R. klinkt als een schor gegurgel ; toch 



