ZEBRILUS. 



i8.^ 



wijl ze de voorkeur geven aan moerassige streken of over- 

 stroomde savannes. Mannetje en wijfje zijn zoo zeer aan 

 elkander gehecht, dat als men er een doodschiet, de overlevende 

 niet zoekt weg te vluchten. 



Hun voedsel bestaat uit vischjes, insecten, krabbetjes enz. 

 Hun alarmkreet khnkt als een hard, krakend ,krê krê", hoewel 

 ze dikvv'ijls ook een zachter „klok klok" laten hooren. De 

 snavel wordt dan naar boven gekeerd. Met hangende vleugels 

 buigt de vogel zich naar omlaag tot zijn buik en keel den 

 grond raken, om zich dan 

 met kleine schokken weer op 

 te richten. Elke schok gaat 

 vergezeld van een „klok, 

 klok." Bij elke „klok" wordt 

 de groote kuif al meer en 

 meer opgericht. Eindelijk 

 staat de vogel met langge- 

 rekten hals, hoog opgeheven 

 kuif- en halsvederen en staart 

 recht voor zich uit, waardoor 

 hij van voren gezien wel wat 

 op een uil gelijkt. Langzamer- 

 hand begint hij den kop weer 

 naar omlaag te brengen en dezelfde bewegingen te herhalen. 



Naar mijne meening is het oprichten van de kuif geheel 

 afhankelijk van het uitstrekken van den hals. De vogel is niet 

 in staat om met ingetrokken hals zijne kuifvederen op te richten. 



Behalve bovengenoemde geluiden, laat de K. ï. dikwijls, 

 vooral des nachts, een gebrul hooren dat ongeveer klinkt als 

 „woe-woe" en veel overeenkomt met het brullen van den 

 Grooten Tijger-Roerdomp; alleen klinkt het minder luid, hoe- 

 wel het eveneens met allerlei verdraaiingen van lichaam en 

 hals van den vogel gepaard gaat. 



Z. P. broedt, te oordeelen naar de voortplantingsorganen, 

 gedurende het kleine droge seizoen. Nest en eieren zijn mij 

 onbekend. Tegen het groote droge seizoen treft men de 

 jongen tamelijk opgegroeid aan, hoewel ze meer dan een 



Zchi-ilits pHiiiihis. 



