RALLUS. igg 



het stompe end der schaal staan de vlekken dichter bij elkan- 

 der en vloeien dikwijls ineen. M. A/m. 39 X 27 m.M. 



De exemplaren varieeren nogal, zoowel in kleur als afmeting. 



Kort na hun geboorte verlaten de kuikens het nest om er 

 niet weder terug te keeren. Samen met hun moeder, zwerven 

 ze dan overal rond. Nadert er gevaar, dan klokt de oude 

 vogel, evenals eene gewone hen en rent snel weg, de jongen 

 kans gevende zich naar alle richtingen te verspreiden en, plat 

 tegen den grond gedrukt, het komende af te wachten. 



R. virginianus, L. = id., Schlegal, Mus. P. B. 



Ad. Ged. het broedseizoen. Bov.d. over het algemeen zwart, de vederen met 

 breede, licht grijsachtig bruine zoomen; vleugels en staart donker grijsachtig bruin ; 

 vl.dekv. roodbruin; Inra witachtig ; kaken grijs; keel wit; overige ond.d. rood- 

 achtig kaneelbruin ; flanken en dekv. ond. d. st. met zwarte en witte dwarsstrepen 

 of vlekken ; snavel donkerbruin ; ondersnavel en rand v. d. bovensnavel geelachtig 

 bruin; pooten geelachtig bruin met een olijfachtige tint; iris helder rood. (Audubon). 

 Ad. Wint.ved.kl. Ongeveer hetzelfde, maar de kleur over het algemeen lichter 

 van wege de breedere grijsachtig bruine zoomen aan de vederen der bov.d. Jong. 

 Eerste ved.kl. Over het algemeen zwart met enkele vederen van het volkomen 

 vederkleed er tusschen in ; borst en keel met veel wit ; snavel korter. Jong in dons. 

 Geheel zwart. L. 21, vl. 10,4, st. 4.8, tars. 4.3, middenteen en klauw, 4, culm. 3.8. 

 De wijfjes zijn eenigszins kleiner, Geogr. dist. Zom. N. -Amerika. Wint. Centr. en 

 N.-Z. -Amerika. Lok. dist. Denkelijk de lagere streken. 



„In het Museum te Georgetown is een in Demerara gecol- 

 lecteerd exemplaar van het Virginia Waterhoen, eng. Virginia 

 Rail, fr. Rale de Virginie. Maar of dit nu een geregelde 

 trekvogel of wel een verdwaald individu was, valt moeielijk 

 uit te maken, want volgens Sharpe, strekt de geographische 

 distributie van R. v. zich, gedurende den winter, wel uit tot 

 Centraal Amerika (Guatemala), maar noch in Columbia, noch 

 in Venezuela zijn tot nu toe exemplaren aangetroffen. 



In het Noorden komen V. W. zeer talrijk voor en bewonen, 

 volgens Chapman, bij voorkeur zoetwatermoerassen. In den 

 vroegen morgen, des vooravonds of bij bewolkt weder, laten 

 ze allerlei geluiden hooren, die veel overeenkomen met het 

 knorren van hongerige varkens. Tevens klinkt gedurende het 

 broedseizoen de liefdezang van het mannetje als een meermalen 



