ARAxMUS. 2 I 9 



kleurig zijn; endhelft v. d. ondersnavel zwartachtig bruin; pooten zwartachtig ; iris 

 bruin. Jong. Ongeveer als ad., maar de kleur doffer, de witte vlekken minder 

 talrijk en tevens onduidelijker; eerste slagpen minder opmerkelijk sikkelvormig. 

 Jong in dons. Geheel zwartachtig. L. 56, vl. 29, st. 14, tars. 12, middenteen en 

 klauw 9.6, culm. 10.3. De wijfjes zijn iets kleiner. Geogr. dist. Oostelijk Z.- Amerika. 

 Loh. dist. ^'ooral de lagere streken. 



„Z.-Am. Koerlans, eng. South Am. Courlans, fr. Courlans 

 d'Amérique du Sud, zijn onmiskenbare vogels. 



Bij verscheidene, in de kolonie gecollecteerde exemplaren 

 strekken de vlekken aan de nekbasis zich uit over een ge- 

 deelte van den bovenrug en aan de schoudervederen en 

 vleugeldekvederen, terwijl de afmeting die van A. giganteus 

 te na komt. Indien dit verschil constant is, zou men ze wel 

 kunnen separeeren tot een afzonderlijke soort of subsoort nl. 

 A. i7ifer)iiediatus. 



In de kolonie staan Z.-Am. K. bekend als Kraukrau, en bij 

 de Indianen als Karaw. 



Over het algemeen treft men ze meer aan bij kleine troepen, 

 dan eenzaam of bij paren. Soms vereenigen de troepjes zich 

 tot vluchten van dikwijls vijftig individuen. 



Tot hunne meest bezochte verblijfplaatsen behooren, behalve 

 begroeide waterkanten en stoppelvelden, gedurende den drogen 

 tijd, ook afgebrande, zwampachtige savannes, waar ze door 

 hun zwartachtige kleur moeielijk te onderscheiden zijn. 



In de hoogere streken treft men Z.-Am. K. alleen aan, ge- 

 durende het regenseizoen. Hun talrijkheid op eene plaats wisselt 

 af al naar gelang het aantal zoetwatermosselen, vooral Ampul- 

 laria glauca, opraakt. Dit is dan ook de reden, waarom men 

 ze dikwijls zoo talrijk in sommige streken ziet, maar niet in 

 de tusscheninliggende terreinen. 



Onder het voeden, houden Z.-Am. K. de schalen der mos- 

 selen met hunne pooten vast en gebruiken den snavel om het 

 dier er uit te trekken. Daarbij wordt de tip van den snavel 

 dikwijls verdraaid, hetgeen Prof. W. B. Barrows ook bij de 

 noordelijke soort heeft opgemerkt. 



Het halsvel van Z.-Am. K. is zoo weinig elastisch, dat ze 

 niet in staat zijn, zelfs zeer kleine visschen of reptielen in te 



