220 ARAMIDJE. 



slikken. En dat niettegenstaande de hals er nogal dik uitziet. 

 Wie zal ons nu zeggen of door het uitsluitend gebruik van 

 mosselen, het halsvel zoo weinig rekbaar werd, of dat de vogel 

 tot het bovengenoemde dieet werd gedwongen door zijn weinig 

 elastisch halsvel? In dit geval komt ons het eerste aanneme- 

 lijker voor dan het tweede. Bij het prepareeren van Kraukrau- 

 huiden moet men dan ook den kop opensnijden, evenals bij 

 Eenden, Flamingo's enz. 



Z.-Am. K. loopen met 

 het meeste gemak, on- 

 danks hun lichaams- 

 zwaarte, over den zacht- 

 sten bodem en spreiden 

 daarbij hunne lange tee- 

 nen uit evenals Jacana's. 

 Hun vlucht is krachtig, 

 maar nimmer lan gge- .- , , . 



o o Kop van A><iMiis scüiopaceii),. 



rekt. Onder het vliegen 



bengelen de lange pooten onder het lichaam, evenals bij 



Kraanvogels en de meeste Waterhoenders. 



Kraukrau's vergaren hun voedsel vooral gedurende de morgen- 

 en avondschemering. Op boomen ziet men ze dikwijls en zouden 

 ze, volgens jagers, ook daar overnachten. 



Hun geluid klinkt als een schor „krie-au-krie-au-krie-krie-" ; 

 daarbij bewegen ze hunne staarten op en neder. Hun vleesch 

 heeft eene donkere kleur, maar smaakt zeer lekker. Aan de 

 dijen is het stevig verbonden met de breede, platte spieren 

 der pooten. Geen enkele andere onzer vogels bezit deze eigen- 

 aardigheid in zoo hooge mate. 



De jacht op Z.-Am. K. behoort hier tot de gezochtste uit- 

 spanningen en eene, die gewoonlijk met succes gepaard gaat. 

 Want schuw zijn de vogels volstrekt niet. Vertrouwende op 

 hun donker vederkleed, laten ze zich gemakkelijk tot op korten 

 afstand naderen. Gedurende de morgenschemering kan men 

 Z.-Am. K. tot nabij bewoonde plaatsen waarnemen, maar bij 

 dag trekken alle zich terug in de meest verlaten zwampen. 



„Van alle mij bekende vogelsoorten, bezit de Kraukrau de 



