PSOPHIA. 223 



metaalgroene kropvederen. De geheele kop en hals zijn bedekt 

 met korte vedertjes, die veel op zwart fluweel gelijken. 



In de kolonie staan T. bekend als Kamie-kamie, bij de Arowak- 

 ken als Warakaba en bij de Caraïben en Warrau's als Akamie. 

 Over het algemeen leven ze zelden eenzaam of bij paren, doch 

 gewoonlijk in troepen van 10 tot 200 individuen, die op moeras- 

 sige plaatsen veel zeldzamer voorkomen dan in de wouden 



der hoogere alluviale terreinen. 

 Alleen gedurende het droge seizoen 

 volgen T. de ritsen tusschen de 

 zwampen tot binnen het gebied 

 der mangroven, maar nimmer tot in 

 de streek der geheel of gedeeltelijk 

 zoutwaterpans. 



Voortdurend trekken ze van de 

 eene naar de andere plaats ; en 



Kop van Psopkia crcpiians. 1111 , 



dat meestal loopende. Alleen als 

 er rivieren of kreken in den weg liggen, worden de vleugels 

 te baat genomen ; met hangende pooten en zware vleugel- 

 slagen vliegen alle dan over het water heen. Maar zoo zwak 

 is hun vlucht dat er bij het overvliegen meerdere individuen 

 in het water vallen. Die zwemmen dan vlug naar de overzijde, 

 voor zoover ze aan de tanden der alom aanwezige, roofzuchtige 

 Pierins ontsnappen. Den nacht brengen alle door in nogal 

 hooge boom en. 



Het geluid van den T. klinkt, gelijk de naam aanduidt, 

 zeer eigenaardig. Eerst wordt er een scherp klinkende kreet 

 gehoord, dan volgen met gesloten, eenigszins naar onder 

 gekeerden bek, bastoonen als „boem, boem, boem", die onge- 

 veer een minuut aanhouden en dan langzamerhand wegsterven. 

 De geluiden schijnen inwendig voort te komen, maar klinken 

 niet onaangenaam, wat betreft een individu. Als echter een 

 troep zich laat hooren, klinkt het gerommel aanhoudend en luid. 



Onder het uiten der geluiden worden de flankvederen op 

 en neder bewogen, vergezeld van andere bewegingen, die 

 duidelijk aantoonen, dat de vogel met kracht naar onderen toe 

 drukt ; en dat zelfs onder het loopen. 



