PALAMADEA. 



22- 



Hun schuwheid is zoo groot dat ze den omtrek van bewoonde 

 plaatsen zelden of nooit naderen, maar zich ophouden op de 

 savannes of in de oerwouden langs de rivier- en kreekoevers meer 

 in het binnenland, vooral aan de Marowijne 



Opgeschrikt, zoeken W. hun heil in hardloopen en hierin over- 

 treffen ze dan ook alle andere 

 vogels. Alleen in uitersten nood 

 worden de vleugels te baat ge- 

 nomen. Dan stijgen ze de lucht 

 in om er soms rond te zeilen 

 evenals Gieren, en dan op den top 

 van een woudreus neder te dalen. 

 Hun eigenaardig geluid klinkt 

 ongeveer als „hie-boe-hie-boe" of 

 wel „ka-mie-tjie" vergezeld van 

 andere keelgeluiden. Ook op den 

 grond roept de eene vogel den 

 anderen toe, en wordt van uit 

 de verte door meerdere beant- 

 woord. En dat vooral gedurende 

 de morgen- of avondschemering 

 of bij regenachtig weder. 



Volgens jagers, zouden W. dik- 

 wijls met flappende vleugels, een soort van dans uitvoeren 

 evenals Jacana's. Ze zijn tevens zeer treklustig en groote af- 

 standen scheiden soms hunne verblijfplaatsen van gisteren en 

 heden. Hun talrijkheid op eene plaats zou afhangen van het 

 rijp worden van zekere vruchten enz. gedurende bepaalde 

 seizoenen. Ook insecten worden niet door hen versmaad. 



Volgens Schomburgck, wordt het vleesch van W. door de 

 Indianen in Eng. Guiana niet gegeten, hetgeen in Suriname 

 en Cayenne niet het geval is. Hunne groote staartvederen dienen 

 als sieraden. Het uitgroeisel aan den voorkop zou, volgens 

 Markgrav, een middel zijn tegen apoplexie, hetgeen even onge- 

 rijmd is als dat de vogel ermede drinkt, zooals wel eens be- 

 weerd wordt. 



P. C. broedt gedurende den drogen tijd. Het nest wordt 



Gcspoor 



en vleugel van Palmnadca 

 t ornuta. 



