2 30 JACANIDit:. 



helder roodbruine lijn \an af den voorkop tot aan den achterkop; middenborst rood- 

 bruin getint; middenkop zwart met eene zwarte lijn van af de oogen tot aan den 

 achternek, die ook zwart is; vederen voor de oogen witachtig; ond.d. zilverachtig 

 wit; pootcn grauw; teenen geelachtig; snavel grauw; iris grijs. L. 21, vl. 12, 

 tars. 5.5, middenteen en klauw 8, achterklauw 5; snavel tot het end v. d. lel aan 

 den voorkop 4.2. De wijfjes zijn grooter: vl. 13. Geogr. dist. Z. -Amerika. Lok. 

 dist. De lagere streken. 



„Z.-Am. Jacana's, eng. S.-Am. Jacana's or Spur-wings, fr. 

 Jacanas d'Amérique du sud, zijn even onmiskenbaar als de 

 voorgaande soort en staan in de kolonie algemeen bekend als 

 Kippankie (Kemphaantjes), bij de Arowakken als Kwekwere, 

 bij de Caraïben als Mabejau en bij de Warrau's als Nassitung. 



In lichaamsgrootte doen ze onder voor gewone huisduiven. 

 Hun kleur is bruin en zwart, maar bij jonge individuen brons- 

 kleurig en wit. Hun snavel ziet er, van ter zijde bekeken, aan 

 het endgedeelte hooger uit dan bij de basis. Aan den voorkop 

 hangen purperroode lellen, die als de vogel danst of zich toornig 

 gevoelt, eene donkere, bloedroode kleur aannemen. Wat ze echter 

 zoo eigenaardig doet uitzien, zijn hunne lange, dunne pooten 

 en sporen aan de vleugels. Die sporen bestaan uit twee deelen, 

 een omhulsel dat er uitziet als een rozendoorn, d. w. z, een 

 korte kegel vorm, waarvan de tip uiterst scherp, dun en 

 eenigszins gekromd is, en een daaronder liggend stompje. Het 

 buitenste omhulsel is los aan den vleugel bevestigd en kan er 

 met een lichte drukking van verwijderd worden. Met het stompje 

 daarentegen gaat dit lang zoo gemakkelijk niet. 



De doorn doet dienst evenzeer als ornament als wapen. De 

 vogels voeren nl. eene soort van dans uit, waarbij ze hunne 

 vleugels naar boven toe op en neder bewegen en de slagpennen 

 uitspreiden, waardoor de emerald groene kleur duidelijk te zien 

 komt. De vleugelbuiging is dan in gestadige beweging, en best 

 mogelijk dat ook de doorn er door ontstond. 



Onder het vechten slaan Z.-Am. J. naar elkander toe, maar 

 zoo voorzichtig dat de doorn hun eigen lichaam niet raakt. Zoo'n 

 gevecht gaat tevens vergezeld van veel lawaai dat ongeveer 

 klinkt als „krie krie krie kwe kre". Beide seksen dansen en 

 zijn even vechtlustig. 



