JACANA. 233 



broeden, vooral de mannetjes, hoewel een groot gedeelte der 

 uitbroeding ook aan de warmte der zon moet geweten worden, 

 daar de vogels het nest elk oogenblik verlaten. 



De kuikens worden geboren met lange pooten en teenen, 

 maar de klauwen zijn kort ingekromd ; de achterklauw begint 

 het eerst uit te groeien. De snavel is dan ook aan het endge- 

 deelte minder hoog dan bij de basis. 



Van af hun geboorte kunnen de jonge diertjes reeds overal 

 rondloopen en doen dit op dezelfde wijze als de ouden. Elk 

 hunner stappen gaat tevens vergezeld van een zacht „piété, 

 piété". Bij nadering van gevaar blijven ze onbeweeglijk staan, 

 terwijl de oude vogels wegvluchten om zoodra alles weer veilig 

 is, terug te keeren en hun kroost door een zacht geklok weer 

 bij elkander te roepen. 



Zelfs voor de geoefendsten is het bijna onmogelijk Jacana- 

 kuikens tusschen de afgevallen takjes, bladeren enz. in een 

 zwamp te onderscheiden, zoozeer komt hun kleur, die afwisselt 

 van zwart tot roodbruin, al naar gelang het licht er op valt, 

 met de omgeving overeen. 



De verandering in kleur van jong naar oud geschiedt snel, 

 naar mijne meening binnen het jaar, en zoowel door ruiïng als 

 kleurverandering der vederen. Tegen Maart treft men de indi- 

 viduen aan in het ten naastenbij volkomen kleed, maar met 

 eenig wit aan de keel. 



Eigenaardig is de gelijkenis van den kop van individuen 

 in het half volkomen, brons en wit vederkleed. met dien van 

 een tot volkomenheid opgegroeide Helioniis fiilica. 



Zoowel ouden als jongen laten zich temmen, maar dragen in 

 gevangen staat zelden of nooit het volkomen vederkleed. 



