.EGIALITIS. 281 



^ M. wilsonia, Ord. = Charadrius 7u., Schlegal, Mus. P. B. 

 = OcJitlwdroiinis te., Cat. B. Br. Mus. 



^^ Lora, voorgedcelte der kruin en een band om de borst, zwart; overige 

 ond.d., voorkop, wenkbrauwiijn en een onduidelijke ring om den acbternek wit; 

 kopzijden en achternek dikwijls met roodbruin gevlekt; kaken, kruin en rug 

 bruinachtig grijs; binnenste slaartp. zwartachtig overgaande in wit aan de overige; 

 snavel zwart. O Ongeveer hetzelfde, maar bruinachtig grijs in plaats van zwart en 

 dikwijls ook met een min of meer okerkleurig of roestbruin tintje. /o«i?-. Ongeveer 

 als ad. wijfje, maar de vederen der bov.d. met grijsachtige zoomen. /o/i£- in dons. 

 Kruin en achterkop licht grijsachtig geel met onregelmatige zwarte vlekken; stuit 

 en rug hetzelfde maar grijsachtiger en de vlekken onduidelijker; vleugels licht 

 geelachtig met zwartachtige vlekken, maar de uiteinden wit ; voorkop. wenkbrauwen, 

 kopzijden, band om den achternek en ond.d. wit; een zwarte streep achter de 

 oogen. L. iq, vl. 11.3, tars. 3, culm. 2. Geogr. dist. Zom. Atlantische kust van 

 Noord- en Centr.-Amerika. IVint. Centr.- en Z.-Amerika. Lok. dist. De lagere streken. 



„Wilson's Plevieren, eng. Wilson's Plovers or Great-billed 

 Plovers, fr. Pluviers de Wilson, onderscheiden zich van de 

 voorgaande soort door staarten, die minder dan half der vleugel- 

 lengte bezitten, en die ook maar weinig voorbij de tippen der 

 p-esloten vleugels reiken ; tevens is de culmen even lang als 

 de middenteen en klauw. Haar kleur komt overeen met Ringnek- 

 Plevieren, maar de roodbruine tint ontbreekt ten naastenbij. 

 De afmeting is ook wat grooter, terwijl de snavel, die onge- 

 veer de lengte v. d. kop bezit, er langer, dikker en aan den 

 tip verdikt of gezwollen uitziet. 



W. P. worden het talrijkst aangetroffen langs zeekusten, 

 vooral zandbanken en moddervlakten, die bij laag getij bloot 

 liggen. En dat meermalen te zamen met andere soorten van 

 het geslacht ^J^gialitis. Haar geluid verschilt eenigszins van 

 dat der voorgaande species. Ze zijn evenwel veel minder 

 schuw en loopen inderdaad tot onder de voeten van een per- 

 soon, die te dicht in de nabijheid harer nesten nadert. 



Gedurende den grooten drogen tijd komen W. P. tamelijk 

 talrijk in de kolonie voor, maar nimmer in groote vluchten. 

 Men ziet ze dan overal langs de zeekust en rivieroevers ver- 

 spreid, tot zoover de mangrove groeit, reden waarom ze in 

 de kolonie als Mangro-snippie bekend staan. Tegen Maart 

 trekken de troepjes terug naar hunne broedplaatsen in het 



