HOENDERACHTIGEN. 



2gi 



H. leven meestal in polygamie. Bij vele soorten zijn de 

 mannetjes, die dikwijls ook gekleurde huidaanhangsels aan den 

 kop en sporen aan de pooten dragen, opmerkelijk grooter en 

 fraaier van kleur dan de wijfjes, hoewel het verschil bij onze 

 species niet zoo sterk uitkomt. Soms gebeurt het dat een 

 onvruchtbaar of abnormaal wijfje het vederkleed en de sporen 

 van het mannetje draagt. 



Het voedsel van H. bestaat uit zaden, vruchtjes, insecten, 

 wormen enz. die ze vergaren door met hunne krachtige teenen 

 en stompe nagels den grond open te krabben. Vele species 

 wasschen zich nooit maar rollen met welbehagen in het zand om. 



H. bewonen meerendeels den grond. Opgeschrikt, zoeken 

 ze hun heil in rennen of vliegen slechts een kort eindje voort. 

 De meeste soorten zijn geen trekvogels maar brengen den 

 winter in hun geboorteplaats door en ook onze species be- 

 hooren tot de Standvogels, die zich gedurende de regenseizoenen 

 tot in de hoogere bergstreken wagen. Maar gebrek aan water 

 en voedsel dwingt alle, vooral gedurende het groote droge 

 seizoen, ook de lagere streken te bezoeken. Soms gebeurt het 

 inderdaad dat bij abnormaal droge seizoenen de lagere allu- 

 viale gronden van H. krioelen. 



Onze H. nestelen zoowel op den grond als in boomen. Het 

 aantal eieren per legsel is bij de op den grond nestelende 

 soorten veel grooter en bedraagt soms 8 of lo stuks. De kleur 

 der schalen is, op twee uitzonderingen na, geheel zuiver wit 

 maar wordt gedurende de bebroeding min of meer geelachtig 

 van tint, evenals Eendeneieren. De vorm varieert van af rond- 

 achtig tot ovaal, maar de beide enden bijna altijd min of meer 

 s|ids. 



De kuikens gelijken op die van gewone hoenders ; evenzoo 

 kunnen ze van af hun geboorte reeds loopen en voedsel zoeken ; 

 alle brengen den nacht door onder de vleugels der hen. Hierop 

 doelende, luidt een inlandsch spreekwoord: De vleugels der 

 kip zijn groot genoeg om al hare kuikens te bedekken. 



Onze H. laten zich gemakkelijk tammen, maar telen in ge- 

 vangenschap niet voort. Toch beweert men in de kolonie dat 

 de Maraihaan Penelopc jacztpeba paart met eene gewone hen 



