3o8 



OPISTHOCOMID^. 



die met veel geraas elkander van tak tot tak najagen. Ook 

 ziet men ze dikwijls met uitgespreide vleugels zich in de zon 

 koesteren. Op den grond loopen ze tamelijk snel; zwemmen 

 kunnen ze ook goed, maar hun vlucht is zwak en nimmer 

 van langen duur. Schuw kan men H. volstrekt niet noemen, 

 hoewel ze den omtrek van bewoonde plaatsen nimmer naderen 

 en slechts door enkele Indianen als Zeziera aangeduid worden. 



Het voedsel van den 

 H. is uitsluitend van plant- 

 aardigen aard en bestaat 

 al naar gelang van het sei- 

 zoen uit bepaalde vruch- 

 ten, bladeren of bloesems. 

 Vooral voor de bladeren 

 van onze inlandsche Moko 

 moko Artim arhoresceus 

 heeft hij eene bepaalde 

 voorliefde. Het vleesch 

 wordt niet gegeten om- 

 dat het, evenals de vede- 

 ren, eene hoogst Onaan- Kop van Opistkocomus hoazin. 



gename geur bezit, die 



zelfs bij geprepareerde huiden na jaren nog merkbaar is. 

 Roofdieren versmaden het vleesch, maar niet roofvogels, slan- 

 gen of andere reptielen. Volgens Schomburgck heeft de geur 

 veel overeenkomst met die van versch paardenafval, maar is 

 niet het gevolg van het eten der Arumbladcren, want die 

 ruiken er volstrekt niet naar. In Demerara waar de H. tal- 

 rijker voorkomen dan hier, staan ze dan ook bekend als 

 Stinking Birds of Gouv. van Batenburg's Turkey's. 



O. H. broedt gedurende de middenmaanden van het jaar in 

 groote koloniën. Het ongeveer 35 c.M. in doorsnede metende 

 nest van takjes wordt geplaatst in het struikgewas of lage 

 boomen niet ver van het water af. Het wijfje legt 2 of 3 

 elliptische of breed ovale, ten naastenbij glanslooze, licht rose- 

 achtig roomkleurige eieren, met groote en kleine roodbruine 

 en lilagrijze vlekken. M. Afm. 43 X 3^ m.M. 



