■i^22 tinamid.ï:. 



olijfgroene en zwarte dwarsbanden; abdomen geelachtig, maar het ondergedeelte 

 er van bijna wit; zijden grijsachtig bruin met bruine en roodbruine dwarsstrepen ; 

 onderflanken bruin, de tippen der vederen met geelachtig witte dwarsstrepen; basis 

 d. dekv. ond. d. st. zwart, de tippen geelachtig; slagp. v. d. i^ten rang, dekv. en 

 huimpje bruinzwart; slagp. v. d. 2'ien rang bruinzwart met roodbruine plekken 

 aan de buitenvlag; binnenste slagp. met roodbruine dwarsstrepen; dekv, ond. d. vl. 

 grijsachtig bruin, de binnenste witachtig, maar de laatste rij lichtgrijs; staart bruin- 

 zwart met drie roodbruine dwarsstrepen ; snavel bruinzwart ; pooten geelachtig grijs ; 

 teenen groenachtig getint ; iris oranjebruin. § Ongeveer hetzelfde, maar de ond.d. 

 roodbruin getint; tippen der dekv. ond. d. st. wit; dwarsstrepen aan de donkerder 

 bov.d. min of meer smaller. Jong. Als ad., maar de voorkop, achteroogen, kaken 

 en bov.d. wit gevlekt ; vederen aan den voornek met zwartachtige dwarsstrepen en 

 witte tippen; vederen der ond.d. met witte tippen, die er aan de flanken duide- 

 lijker uitzien. Zeer jonge individuen hebben geen dwarsstrepen aan de bov.d., die 

 tevens olijfbruin van kleur zijn, min of meer met zwart en wit gevlekt. L. 28, 

 vl. 16, tars. 4, culm. 2.8. Geogr. dist. De Guiana's en de Beneden Amazone. 

 Lok. dist. Wouden der geheele kolonie. 



„Bruinzwarte Tinamoes, eng. Brown-hlack Tinamous or 

 Mammos Swaggers, fr. Tinamous brun-noirs, heeten in de 

 kolonie Roode Anamoen of Reddie-Anamoen, omdat hunne 

 eieren eene roode kleur hebben. De Arowakken kennen ze 

 als Wenela-manalie en de Caraïben als 

 Makawie. i 



Men treft B/T. bijna overal aan, tot 

 zelfs op de droge ritsen tusschen de 

 zwampen nabij Paramaribo. Hun voed- 

 sel bestaat uit insecten en zaden. Even- 

 als de andere soorten loopen ze snel Kop van cyptnrus va,,egatM.. 

 maar vliegen moeielijk. In tegenstelling 



met de Kortkuif Tinamoes brengen B. T. den nacht door 

 tusschen de sporen van woudreuzen of in dicht struikgewas. 

 De achterzijde der pooten is dan ook, evenals bij de overige 

 Crypturi, glad en niet ruw als bij de typische Tinami. Hun 

 geluid klinkt als een fluitend melancholiek fo-fo-wo-fe fe of 

 wel ma-ka-wie. Vooral tegen de morgenschemering, gedurende 

 den vooravond of bij regenachtig weder kan men ze reeds 

 op grooten afstand hooren, 



C. \ . schijnt geen bepaalden broedtijd te hebben, wijl men 

 versche eieren het geheele jaar door kan vinden. Zeer opmer- 



