326 DUIFACHTIGEN. 



vederen, die zeer los aan het vel zijn bevestigd en er van 

 onder donzig uitzien. De olieklieren zijn onbepluimd of ont- 

 breken geheel en al. Het vel bij onze species is dik, sponsachtig 

 en aan den hals elastisch, maar scheurt bij de geringste aan- 

 raking, zoodat het prepareeren van duivenhuiden met de grootste 

 voorzichtigheid moet geschieden. De geringste beschadiging 

 aan het halsvel is voldoende om dit geheel te doen open- 

 scheuren ; ook geronnen bloed kan moeielijk weggewasschen 

 worden zonder de vederen af te rukken. Tusschen vel en 

 vleesch bevindt zich soms een vetlaag. Bij de meeste soorten 

 verschillen de mannetjes eenigszins van de wijfjes; de jongen 

 dragen een doffer vederkleed. Beide seksen komen in min of 

 meer gelijk aantal voor. 



In de kolonie staan alle D. bekend als Doivie (van Duiven) ; 

 de op boomen levende soorten heeten Bon-doivie d. w. z. 

 Boomduiven, terwijl de Grondduiven, Grondoivie of Stondoivie 

 genoemd worden. Bij onze Indianen dragen de meeste species 

 een afzonderlijken naam. 



De vlucht van D. is krachtig en snel ; een kort vooruitzeilen 

 wordt gevolgd door talrijke vleugelslagen, die bij de grootere 

 soorten van een eigenaardig, fluitend of liever trillend op verren 

 afstand hoorbaar geluid vergezeld gaat. Bij het nederdalen 

 worden de vleugels rechtop naar boven gericht zoodat de tippen 

 elkander raken. 



Alle D. zijn tamelijk slechte loopers, hoewel onze kleinere 

 soorten zich nogal vlug over den grond voortbewegen. Alle 

 kunnen op boomen en zelfs op de dunste twijgen zitten. Hun 

 geluid of liever gekir klinkt melancholiek en min of meer als 

 een kort of langgerekt „koe koe." 



Hun voedsel is bijna uitsluitend van plantaardigen aard 

 zooals vruchtjes, bloesems, zaden enz.; alleen de grootere onzer 

 soorten kunnen maïskorrels inslikken, want alle hebben een 

 kleine mondopening. Ook schelpjes en steentjes pikken ze op 

 ter bevordering der digestie, want evenals bij Hoenderachtigen 

 gaat het voedsel eerst in een krop en van daar in de maag, 

 waarvan de harde wanden onder het loopen tegen elkander 

 wrijven. D. drinken echter niet bij teugjes zooals andere vogels 



