CATHARTID^. 



351 



koppen op eigenaardige wijze op en neder. Hun vlucht is 

 krachtig, snel en recht als ze van of naar hunne slaapplaatsen 

 of prooi toevliegen. Toch zeilen ze soms in breede cirkels rond 

 en schijnen meer te zweven dan te vliegen. Vooral bij regen- 

 achtig weder kan men Am. G. meermalen waarnemen, spiraals- 

 gewijze hoog in de lucht stijgende, om eindelijk tusschen de 

 wolken te verdwijnen. Na eene regenbui drogen alle dikwijls 

 hunne natte vederen, evenals Arenden. 



„Begrijpelijk is het, hoe Am, G. met den wind mede vliegen, 

 maar hoe ze, bijna zonder hunne vleugels te bewegen, tegen 

 den wind op naar boven stijgen, laat zich moeielijk verklaren. 

 De opstijging geschiedt al waggelend ; daarbij hangen de 

 vogels dikwijls zoo over naar eene zijde, dat de punten hunner 

 vleugels bijna loodrecht naar onder en naar boven toe staan. 



Nemen w^e als voorbeeld een vlieger, die aan een touw 

 bevestigd, ook tegen den wind in naar boven stijgt, dan nog 

 wordt de vlucht van den Gier er niet door verklaard. Toch 

 kan een schip, al zeilende tegen den wind in laveeren, maar 

 dan biedt het water een steun, hetgeen in de lucht ontbreekt. 



Het vederkleed van al onze Am. G. toont eene neiging tot 

 albinisme; jagers verzekeren ten stelligste in het woud enkele 

 malen geheel of gedeeltelijk witte Gieren gezien te hebben, 

 die ook in de stad zouden voorkomen. Over de waarheid dezer 

 verhalen kan schrijver echter niet oordeelen, hoewel ze niet 

 ongegrond schijnen, daar immers in het Noorden witte Raven, 

 Eksters enz. reeds bekend zijn. 



Het gezicht van Am. G. is scherp, veel ontwikkelder echter 

 hun reuk. Hoog in de lucht rondzwevende, besnuiven ze de 

 geuren, die van de aarde opstijgen en worden, evenals een 

 Hond of Tijger een spoor volgt, door den stank naar hun 

 prooi toe geleid, hoe verborgen deze ook moge zijn. En dat 

 zelfs een paar centimeter onder de aarde begraven krengen. 

 De eene vogel volgt de bewegingen van den ander, zoodat er 

 binnen korten tijd een groot aantal bij elkander verzameld 

 zijn. De nederdaling uit de lucht geschiedt bijna loodrecht 

 en gaat vergezeld van een sterk gesuis. Zoodra echter de 

 dalende vogel den grond of een boomtak bijna bereikt, neemt 



