356 



CATHARTID^. 



K. zijn grooter, maar hebben naar verhouding kleiner vleu- 

 gels dan de overige Gieren, In de kolonie staan ze bekend 

 als Tiengieforoe-Gramman, omdat men hier geen hooger waar- 

 digheid kent dan die van Gramman, d. w. z. Gouverneur of 

 Landvoogd. De Arowakken noemen ze Anowana a deo nasha 

 of Oeroeboe en de Caraïben Anovvane. 



In de nabijheid van bewoonde plaatsen treft men K. nimmer 

 aan. Ook leven ze steeds eenzaam of bij paren, hoewel vijf 

 of zes individuen soms bij een kreng te vinden zijn, maar 

 overal komen K. veel zeldzamer voor dan de andere Gier- 

 soorten. Hun vlucht is tevens veel minder sierlijk en geschiedt 

 met talrijke flappende, van verre hoorbare vleugelslagen. In 

 de lucht rondzweven doen ze zelden en zijn dan ook niet in 

 staat de geuren die van de aarde opstijgen, te besnuiven. Ten 

 einde dit te verhelpen, volgen K. oplettend de bewegingen 

 der andere Gieren om, zoodra ze iets merken, in dezelfde 

 richting voort te vliegen. 



Bij nadering van den K. stuiven al de overige Gieren uiteen. 

 Met op- en nedergaande koppen schijnen ze als het ware 

 buigingen te maken voor den Gramman en zijne echtgenoote, 

 die evenwel volstrekt geen haast maken om hun maal te 

 beginnen, maar eerst hunne vederen gaan reinigen om daarna 

 den omtrek te overzien en zoo nu en dan, denkelijk om den 

 eetlust op te wekken, een blik naar het kreng te werpen ; soms 

 steken ze ook hunne koppen wel een kwartier lang onder de 

 vleugels. 



„Ondertusschen zitten de overige Gieren watertandend en 

 met kennelijk ongeduld te wachten tot het Hunne Majesteiten 

 gelieft te beginnen. Eindelijk zijn deze klaar en dalen naar 

 omlaag. Hun maagzak is dan geheel door de vederen ver- 

 borgen, maar al naar gelang hij met aas gevuld raakt komt 

 zijne witte kleur meer en meer uit, tot hij ten laatste veel 

 gelijkt op een gezwollen, witte, blauwgeaderde blaas. 



Evenals gewone Gieren vreten K. soms zooveel aas dat ze, 

 onmachtig om langer op hunne pooten te staan, naast het 

 kreng gaan liggen om zoo nu en dan den snavel uit te steken 

 ten einde een laatste hapje te nemen. 



