CATHARISTA. 



359 



daken der huizen in den omtrek om daar met hangende- of 

 geheel uitgespreide vleugels en half geopende oogen uit te rusten. 

 Maar wat het ergste is, hun afval komt door de dakgoten in 

 het drinkwater terecht; vele gebouwen hebben dan ook z.g. 

 „stinkvogelafweerders", bestaande uit lange stukken ijzerdraad, 

 die van den eenen naar den anderen hoek, ongeveer twee 

 decimeter boven den nok gespannen worden, hetgeen de 

 Gieren belet zich hier neer te zetten. Maar op andere daken 

 is het soms zeer treurig gesteld ; daar bleeken dikwijls de 

 beenderen van kleine krengen in de zon, daargelaten wat in 

 de regenbakken terecht komt; gezond kan dit onmogelijk zijn. 



„Bij de markt stonden niet lang geleden een rij tamarinde- 

 boomen waar Z. G. den nacht in menigte doorbrachten, het- 

 geen den grond nabij de markt volstrekt niet reiner maakte. 

 Menigmalen heb ik mij verwonderd over de voorzorgsmaat- 

 regelen tegen de verspreiding van bubonische pest; op het 

 dooden van ratten stelde men premiën, terwijl uit het oog 

 werd verloren dat Gieren besmette rattekrengen volstrekt niet 

 versmaden en verzadigd zijnde, op de markt hunne excre- 

 menten kwamen werpen. En dat nog door de wet geprotecteerd ! 



„Toch geloof ik dat de balans onzer tropische natuur de 

 aanwezigheid van Gieren vordert en dat het uitroeien der Z. G. 

 min of meer ernstige gevolgen na zich zal slepen. Veel beter 

 zou het zijn de eigenaren van huizen b.v. boven de 30 voet, te 

 verplichten stinkvogelafweerders op hunne daken te plaatsen ; 

 tevens zou de wet op krengen nog verscherpt kunnen worden, 

 hetgeen de Gieren zou noodzaken hun voedsel in het bosch 

 te zoeken. Immers, eeuwen geleden deden ze dit ook, en de 

 overige soorten doen het nog. 



„In den omtrek der stad worden krengen, zelfs van de 

 grootste dieren, zelden begraven; men brengt die eenvoudig 

 een eindje ver het struikgewas in en laat het overige over 

 aan de Gieren, die nimmer in hun werk falen. Inderdaad zoo 

 ontwikkeld is hun reuk dat schrijver meermalen naast zijn 

 venster vogels heeft zitten prepareeren, die onmogelijk door 

 de Gieren van buiten af konden gezien worden. Toch ge- 

 beurde het herhaaldelijk dat een vermetele tot bij het venster 



