ICBYTER. 373 



eieren van een lichte roomkleur, maar bijna geheel overdekt 

 met chocoladebruine en roodbruine, vooral aan het stompe 

 end der schaal ineenvloeiende, groote en kleine vlekken. 

 M. A/i/i. 50 X 39 m.M. 



I. americanus, Bodd. = id., Schlegal, Mus. P. B. = LAigle 

 d' Anicriqiie, Buf. = I. acquiliniis, Cab. in ScJwtnb. Reis. 



Ad. Buik, dijen en kleinere dekv. ond. d. st. wit; overig vederkleed zwart 

 met een groenachtigen en grijsachtigen glans ; washuid, basis v. d. ondersnavel enz. 

 hemelsblauw ; onderste ooglid geelachtig met een rooden rand ; naakt vel aan kop- 

 zijden en keel vermiljoenrood ; snavel geel; pooten rood; iris karmozijnrood, yi?;/^. 

 Doffer van tint; naakt keelvel oranjegeel van tint. L. 50, vl. 30, st.- 20, tars. 4.5, 

 culm. 4. De wijfjes zijn grooler: vl. 36. Geogr. dist. Brazilië en het dalgebied 

 der Amazone tot Ecuador, Columbia, de Guiana's, Centr. Amerika tot Honduras 

 en Guatemala. Lok. dist. Vooral de lagere streken. 



Bij de Groote Zwarte Karakara's of Roodpoot Karakara's, 

 eng. Large Black Caracara's, fr. Qaragaras noirs a pieds rouges, 

 zijn de kopzijden en keel naakt en rood van kleur, maar 

 kunnen naar willekeur van den vogel, in oranjerood of zelfs 

 geel veranderen ; in gramschap gaat de kleur over in bloed- 

 rood. De snavel is min of meer ver- 

 lengd en de washuid aan den boven- 

 snavel tamelijk klein. 



In de kolonie staan G. Z. K. be- 

 kend als Boesiekaka, d. w. z. Bosch- 

 hanen, bij de Arowakken als Bultata, 

 bij de Caraïben als Pielietotoko of 

 Plaka en bij deWarrau's alsYacka talia. Kop van h-byter americatius. 



Over het algemeen leven G. Z, K. 

 na het broedseizoen in troepen, houden zich bij voorkeur op 

 in de hoogste boomen en dalen zelden of nooit tot den grond 

 af. Onder een aanhoudend schel „ka-kla-ka-kla-ka-kla" trekken 

 alle van tak tot tak ; vooral als men ze stoort wordt het 

 geluid oorverdoovend. G. Z. K. zijn tevens zeer kwaadaardig 

 en vliegen, zich gewond voelende, hun aanvaller met luid 

 geschreeuw in het gezicht. In de kolonie worden ze beschouwd als 

 hoenders, gelijk ook de lokale benaming „boschhaan" aanduidt. 



