MILVAGO. 



375 



der Gieren ; evenzoo de lichaamsvorm, en dit is dan ook de 

 reden waarom men W. K. in de kolonie kent als Tiengieforoe- 

 akka. d. w. z. Stinkvogel-roofvogel; de Indianen noemen ze 

 Wokiera, de Caraïben ook wel Arvatalu of Tapivogel. 



„W. K. leven evenzeer bij paren als vluchten, hoewel de 

 individuen van een troep nimmer dicht bij elkander zitten. 

 Vooral op half opengekapte terreinen of oevers van kreken 

 en rivieren treft men ze talrijk aan, zoowel in boomen als op 

 den grond. Loopen kunnen W. K. uitstekend, maar hun vlucht 

 is niet zoo krachtig als die der andere Valken; onder het 

 vliegen kan men duidelijk de witte basis van vleugels en staart 

 zien. Hun voedsel bestaat uit insecten, kruipende dieren en in 

 uitersten nood ook aas. Slangen weten ze heel behendig in 

 het struikgewas achterna te loopen, met de klauwen aan te 

 pakken en met den snavel te verscheuren. Op plaatsen waar 

 vee gefokt wordt, dalen W. K. op de ruggen der grazende 

 beesten, teneinde daar koeparies af te pikken. Hun geluid 



khnkt als een demonisch 

 lachend „krie-o, krie-o"; 

 daarbij wordt de kop min 

 of meer naar achter ge- 

 bracht en de snavel naar 

 boven gericht. Vooral als 

 W. K. met bek en pooten 

 een e prooi verscheuren 

 heffen ze van tijd tot tijd 

 den kop omhoog en lachen. 

 Opgeschrikt, klinkt hun 

 gehis als dat eener nijdige 

 kat ; alvorens op te vhegen 

 loopen ze snel weg met 

 den eigenaardigen gang, 

 eigen aan Gieren. Maar 

 hoewel aan deze vogels verwant, schijnen W. K. wat intellect 

 betreft zeer hoog te staan. Dit kon ik wel merken aan een 

 gevangen exemplaar. 



„Ik had nl. een individu met een touw aan den poot 



M Uva go c/l int ach im a . 



