TACHYTRIOCHIS. 



391 



S. B. bewonen over het algemeen zwampachtige savannes 

 en oevers van kreken en rivieren. In de kolonie staan ze 

 bekend als Biegie Baboen- en Piengo-akka, 

 d. w. z. Groote Brulaap- of Piengo-roofvogel, 

 bij de Arowakken als Arapaiko en bij de 

 Caraïben als Woiarapatje. 



Hun prooi bestaat behalve uit visschen, krab- 

 ben enz., vooral uit slangen. Teneinde deze 

 te bemachtigen, zouden S. B. zich, volgens 

 Schomburgck, zelfs te midden der vlammen 

 op de brandende savannes wagen. Tevens 

 zijn ze in staat zeer snel door het struikgewas 

 te loopen. Evenzoo is hun vlucht krachtig, 

 snel, en zeilen ze soms in cirkels boven hunne 

 jachtterreinen rond. 



H. M. broedt gedurende de middenmaanden 

 van het jaar. Het nest van takjes, twijgen 

 enz., wordt zoowel in hooge als lage boomen 

 gebouwd. Het wijfje legt i of 2 rondachtige, witte eieren 

 met slechts enkele roodbruine vlekken en wolken. M. Afm. 

 60 X 49 m-M. 



Poot van Hctfrospizias 

 meridionalis. 



TACHYTRIOCHIS, KAUP. 



T. abbreviatus, Cab. = id,, Cab. in ScJiomh. Reis. = 

 B. albi/rons, Sciilcgal, Mus. P. B. 



Ad. Over het algemeen zwart of zwartachtig bruin, de basis der vederen zuiver 

 wit; staart zwart met drie breede dwarsbanden, aschgrijs aan de buiten vlag, maar 

 zuiver wit aan de binnenvlag; pooten geel. Twee phases zijn bekend, een zwarte 

 en een lichter gekleurde; eerstgenoemde is de door Schlegal beschreven Buteo 

 cabanisii. Jong. Ongeveer als ad.; staart grijsachtig bruin met talrijke schuine, 

 zwarte banden of strepen, de binnenvlag der rectrices gedeeltelijk of geheel wit. 

 L. 49, vl. 38, st. 22.3, tars, 6.5, culm. 2. De wijfjes zijn grooter: vl. 42. Geogr. 

 dist. Z. -Amerika noordwaarts tot Califomië en Texas. Lok. dist. Vooral de lagere 

 streken. 



