RUPORNIS. 



399 



„Grootsnavel-Buizerds, eng. Great-billed Buzzards or Gos- 

 hawks, fr. Asturines a bec gros, gelijken in kleur wel wat op 

 de voorgaande soort, maar zijn kleiner, terwijl ook de vleugels 

 tot het uiteinde van den staart reiken; de neusgaten zijn van 

 tuberkels voorzien. 



In de kolonie staat de G. B. algemeen bekend als Doivie- 

 akka of Greisie-apakanie, d. w. z. Duif-roofvogel of Grijze 

 roofvogel, bij de Aro wakken als Mawajakana of Balakana, bij 

 de Caraïben als Sierietowa en bij de Warrau's als Ohtocamu. 



Over het algemeen bewoont de G. B. meer half opengekapte 

 terreinen nabij bewoonde plaatsen, hoe- 

 wel men hem ook wel diep in de binnen- ; 

 landen aantreft. Ondanks zijn nogal 

 krachtige vlucht, zweeft hij zelden in de 

 lucht rond, maar zit gewoonlijk op lage 

 takken en boomen. Van daar overziet 

 hij het terrein en wee den vogel, 

 die zich een oogenblik bloot geeft. Met 

 half gesloten vleugels daalt de roover 

 naar omlaag, grijpt zijne prooi en vliegt 

 ermede naar een boomtak in de nabijheid. 

 Daar wordt de prooi verscheurd, in stuk- 

 ken en brokken gedeeltelijk opgeslokt, 

 maar het overblijvende aan een tak op- 

 gehangen tot groote voldoening der rondzwervende Gieren. 



„Van al onze roofvogels wordt de G. B. het meest door 

 kanarieliefhebbers gevreesd, daar hij de vermetelheid bezit de 

 trahën van een knipkooi open te breken en het gevangen 

 vogeltje er uit te trekken. En dat ondanks de eigenaar dik- 

 wijls onder den boom staat, met steenen gooit of een helsch 

 lawaai maakt. Ook hoenderkuikens moeten het geducht ont- 

 gelden, evenals kleine zoogdieren, slangen, insecten enz. Alvo- 

 rens zich ter ruste te begeven, zou de G. B. gedurende 

 den vooravond nog eenigen tijd ronddwalen ter vervolging 

 van Vleermuizen. 



Het geluid van den G. B. klinkt ongeveer als een schril „krie-ê- 

 krie-ê"; vooral bij het opvliegen laat hij zich herhaaldelijk hooren. 



Knpo 



