4i8 



FALCONID^. 



Vooral op zwampachtige plaatsen treft men den L. dikwijls 

 aan ; en dat meestal op lage takken van woudreuzen of in het 

 struikgewas. Zijn hoofdvoedsel bestaat uit slangen, vooral de 

 kleine soorten, zooals de Krawasie-slang, Dromicus lineatus. 

 Ik vond eens in de maag van een Mako vier, ongeveer 40 c.M, 

 lange, slangetjes, die in hun geheel waren opgeslokt. Zelfs de 

 vergiftigste species, zooals Tr'igonocephahis, Lachesis, Crotahis 



enz. zijn niet veilig. Met de pooten 

 pakt de L. zijne prooi aan en ver- 

 scheurt haar met den snavel. 



De vlucht van L. is nogal zwak, 

 doch geschiedt meermalen laag 

 langs den grond of over het struik- 

 gewas heen en weder. Soms dalen 

 ze ook wel tot den grond af en 

 loopen er nogal vlug rond. 



Hun geluid behoort tot de eigen- 

 aardigste roofvogelgeluiden, die 

 men in onze wouden hoort. Een 

 luid, helder „ma-a-ko", een of 

 tweemaal herhaald, wordt gevolgd 

 door een snel en daverend „ko- 

 ko-ko-ko". Daarbij buigt de vogel 

 den kop naar omlaag, richt de 

 kuif op, terwijl het lichaam met 

 elke „ko" een schok ondervindt. 

 Te verwonderen is dit evenwel 

 niet als men in aanmerking neemt dat de geluiden wel een 

 mijl ver hoorbaar zijn en dan wel wat klinken als schor gelach. 

 Volgens onze bevolking voorspelt de IMako steeds regen, 

 omdat hij bij donker weder het luidruchtigst is. Ook des nachts 

 kan men hem hooren, maar of hij dan naar prooi rondzwerft 

 is vrij onzeker. 



H. C. broedt gedurende het kleine droge seizoen. Het nest 

 van takjes, twijgen enz. wordt zoowel in hooge als lage boomen 

 gebouwd. Volgens onze Indianen ziet men in de nesten steeds 

 een of twee jongen. 



Ilcrpcthoftrcs cat Jtiiinaus. 



