NACHTROOFVOGELS. 443 



tusschen de schoudervederen of onder den vleugel, hetgeen 

 ook niet zou kunnen, daar de kop te groot is. 



Zoo goed weten N, zich te verbergen, dat men slechts 

 zelden en dan bij toeval een individu te zien krijgt. Ze doen 

 dit niet uit vrees voor het daglicht of den mensch maar wel 

 voor andere vogels, vooral kleinere soorten. Zoodra een dezer 

 de schuilplaats van een paar Uilen ontdekt, wordt de geheele 

 vogelwereld uit den omtrek door lawaai ermede in kennis 

 gesteld, totdat er van alle zijden hef hebbers komen aanvliegen, 

 die het den Uil zoo moeieiijk maken dat hij ten laatste uit 

 zijn schuilhoek vlucht. Maar dan begint pas de eigenlijke 

 pret, en het slachtoffer mag blijde zijn als hij slechts een 

 gedeelte zijner vederen in den strijd kwijt raakt, die 'het eerst 

 door de kleinere vogels met zwakke vlucht wordt opgegeven. 

 Andere weer, zooals Zwaluwen, volgen dikwijls over een 

 grooten afstand, maar het hardnekkigst en luidruchtigst zijn de 

 Grietjebies, Pitangiis snlp/nirafus, die het slachtoffer onder 

 een gillend „hie hie" tot het uiterste toe tergen en alleen door 

 uitputting genoodzaakt, den strijd opgeven. 



Alle N. zien des nachts zeer scherp. Bij het nederdalen op 

 eene prooi schijnen de oogen uit de kassen te puilen en worden 

 de spieren voor aan den kop sterk samengetrokken. Dit is 

 naar mijne meening de reden van het ontstaan der talrijke 

 borstels om de oogen of den snavel van Uilen. Die borstels 

 doen geen dienst om de oogen of den bek tegen de stuip- 

 trekkingen van het slachtoffer te beschermen, want de Uil 

 pakt zijn prooi aan met de pooten, en niet met den snavel. 



N. komen over de geheele kolonie voor, maar vooral in de 

 lagere streken waar het meeste voedsel te vinden is. Alle 

 behooren tot onze standvogels en staan hier bekend als Owroe- 

 koekoe van het engelsche „Owl" en het geluid boe-hoe; de 

 Boschnegers noemen ze ook wel Ogriefowroe (Ugly of Ogn 

 fowl), d. w. z, vSlechte of Kwaadaardige vogels. 



Op eene uitzondering na nestelen onze X. in holle boomen, 

 tusschen de bladeren van orchideeën, in holen in den grond 

 en enkele malen ook in oude verlaten gebouwen. Geen bouwt 

 in den regel een nest of bestaat dit slechts uit enkele twijgjes, 



