SCOPS. 



459 



aan de buitenvlag licht zandachtig geelachtig, eenigszins wit aan de buitenzoomen 

 der slagp. v. d. aden rang, die min of meer met bruin geschakeerd zijn; slagp. v. 

 d isten rang met duidelijk geelachtig witte, golvende vlekken aan de buitenvlag; 

 binnenste slagp. gekleurd en gevlekt als de rug, maar met enkele grijsachtig witte 

 dwarsstrepen ; staartp. donkerbruin, eenigszins geschakeerd aan de tippen en met 

 ongeveer 6 tot i o regelmatige, zandachtig roodbruine banden, lichter en witachtiger 

 aan de uiteinden; lora wit, de schachten der vederen verlengd tot haarachtige 

 zwarte borstels; pluimen over het voorgedeelte der oogen wit met smalle donker- 

 bruine tippen; pluimen aan de kruinzijden met enkele witte vlekken; oorvederen 

 als de kop maar met witte binnenvlag en enkele smalle, donkerbruine lijnen ; 

 kopzijden grijsachtig wit met smalle donkerbruine zigzaglijnen, de achterste met 

 breede zwarte tippen; ruf geelachtig wit, de vederen met breede zwarte tippen en 

 strepen; ond.d. wit, hier en daar met de goudgele tint v. d. basis der vederen, 

 waarvan elk met smalle zwartachtig bruine zigzagdwarshjnen en schachtstrepen, die 

 er aan de borstzijde breeder uitzien; dekv. ond. d. st. eveneens dwars gestreept; 

 vederen aan de pooten goudachtig geel met donkerbruine dwarsstrepen; dekv. ond. 

 d. vl. geelachtig en grijsbruin, min of meer gestreept ; snavel zwartachtig, de tip 

 groenachtig; teenen loodkleurig; iris geel. Jong. Als ad., maar grijzer van tint en 

 minder fraai gevlekt, zonder de zigzagdwarslijnen aan de ond.d. en zonder hoorns 

 aan de zijden van den voorkop. L. 22.5, vl. 15, st. 7.6, tars. 3-2- De wijfjes zijn 

 grooter: vl. 15.7. Geogr. dist. Brazilië, noordwaarts tot de Guiana's, Venezuela en 

 Columbia. Lok. dist. Vooral de lagere streken. 



„De Braziliaansche Uil, eng. Brazilian Scops owl, fr. Petit- 

 duc de Brésil, is kleiner dan de 

 voorgaande soorten, maar draagt 

 ook hoorns aan den zij kop. Snavel 

 en pooten zijn niet heel krachtig, 

 terwijl de opening der ooren heel 

 klein is; de pooten zijn met dons 

 bedekt min of meer tot aan het 

 midden der teenen. Het vederkleed 

 ziet er geheel gevlekt uit, en vooral 

 aan de onderdeelen gelijken de 

 vlekken wel wat op boomen met 

 horizontale takken. 



De B. U. heet in de kolonie 

 Biegie Ston-owroekoekoe, d. w. z. 

 Groote Steen-uilen. De Indianen 

 noemen hem Boekoeboekoe, de 

 Aro wakken ook wel Sjoekoen- 



Vederkleed van Scops brasilietisis. 



