PAPEGAAIEN. 



471 



P. komen zeer talrijk voor over al de woudrijke deelen der 

 kolonie, vooral in de hoogere alluviale- en intermangrove 

 terreinen, waar het dikwijls, gedurende het droge seizoen van 

 enkele soorten krioelt. 



Onze P. kunnen alle getemd worden en hechten zich dan 

 aan hun meester. Alle, van de grootste tot de allerkleinste, 

 houden ervan dat men hen aan den achterkop streelt, z.g. 

 „kopjeskrabben". Hunne geluiden klinken in het wild hard en 

 krassend, maar de meeste bezitten het vermogen de mensche- 

 lijke stem na' te bootsen. Vooral de soorten van het geslacht 

 Amazona staan in dit opzicht hoog. 



Volgens onwetenden zou de P. begrijpen wat hij zegt en 

 in staat zijn een gesprek te voeren. Natuurlijk is dit belachelijk, 

 maar zelfs ontwikkelde personen, die deze vogels elkander in 

 het wild hebben zien liefkoozen en trekkebekken evenals Duiven, 

 vergezeld van allerlei zachte klanken, kunnen niet anders dan 

 gelooven dat P. een taal bezitten, alleen verstaanbaar voor 

 henzelven. Te meer blijkt dit als twee individuen twist krijgen, 

 evenals vischvrouwen kijven en elkaar den rug toekceren. 



Vooral bij regenachtig weder doen P. zich het luidruchtigst 

 voor en als gedurende het droge seizoen soms een onver- 

 wachte bui valt, dan davert het in de wouden van hunne 

 vreugdekreten. 



In de kolonie staan P. bekend als Popogai en Prakiekie 

 van het engelsche Popinjays en Parakeets of ook wel het 

 hollandsche Papegaai en Parkiet. Sommige soorten worden 

 als het zinnebeeld van babbelzucht beschouwd ; hierop doelt 

 het inlandsche gezegde : „Wil men zijne handelingen niet 

 openbaar maken, men vertelle dan niets aan den Papegaai." 



De ouderdom van P. is welbekend en zou in sommig(;; 

 gevallen, bij de grootere soorten, een eeuw bedragen, hetgeen 

 ik niet betwijfel. Mij is een persoon bekend, die reeds achttien 

 jaar in het bezit is van een Pionus menstniiis. De lange 

 levensduur verklaart tevens gedeeltelijk de talrijkheid der 

 Psittacidce over geheel tropisch Amerika. 



In gevangenschap verkrijgen de vederen van P. dikwijls 

 een geelachtige tint en zien er minder donker uit dan bij 



