ARA. 475 



d. w. z. Tjamba-raaf. Deze naam is evenwel niet gebaseerd 

 op een gelijkenis in gedaante of vederkleed met Raven, maar 

 meer op het geluid, dat ongeveer klinkt als „raa" of „arrra". 

 Het woord „Tjamba" doelt op de vroeger als slaven in de 

 kolonie ingevoerde Tjambanegers, die lange sneden of inker- 

 vingen aan de wangen hadden evenals de zwarte vederlijnen 

 aan den zijkop van den Tjambaraaf. De Indianen kennen hem 

 als Kalalawa of Warara, de Warrau's ook wel als Apahuima. 

 „Vooral in de lagere woudrijke streken, zoowel in de hoogere- 

 alluviale- als zwampachtige intermangrove terreinen, treft men 



O. A. talrijk aan, tegen den voor- 

 avond dikwijls in vluchten naar 

 hunne slaapplaatsen, hooge woud- 

 reuzen of holle boomen toevlie- 

 gende, maar zich nimmer met de 

 roode Ara's vereenigende. Ge- 

 durende het broedseizoen leven 

 ze echter strikt bij paren. Man- 

 netje en wijfje zijn zoozeer aan 

 elkaar gehecht, dat wanneer er 

 een vleugellam geschoten wordt, 



Kop van Ara ararauiiit. 



de ander den jager overal tot 

 in Paramaribo volgt, en daar verscheidene dagen rondzwerft 

 onder het uitstooten van allerlei schrille klaagtoonen. 



Gedurende het groote droge seizoen neemt het aantal O. A. 

 in de kustwouden sterk toe door individuen uit de hooge 

 oerwouden, om tegen het invallen der regens in November 

 weder opmerkelijk te verminderen. 



„De jacht op Ara's, hoewel een der meest gezochte uitspan- 

 ningen gedurende het groote droge seizoen, is niet altijd 

 loonend, omdat deze vogels doorgaans in de hoogste woud- 

 reuzen zitten. Zij zijn tevens zoo taai van leven, dat dikwijls 

 alleen een schot in het hart hen kan doen omlaag tuimelen. 

 Soms grijpt een gewonde Ara onder het vallen een tak met 

 den snavel vast en klimt weder omhoog. Een zondagsjager 

 gaat dan ook meermalen met een twintigtal patronen er op 

 uit om, na alles verschoten te hebben, toch platzak terug te 



