ARA. 477 



te liggen komt. Loopen doen Ara's met denzelfden eigenaar- 

 digen gang der andere Papegaaien. Eveneens gebruiken ze 

 onder het klimmen zoowel bek als pooten. 



Het voedsel van Ara's is grootendeels van plantaardigen 

 aard, vooral harde noten, zooals van den Possentree. Volgens 

 Schomburgck zouden ze tevens tot de plunderaars der Indiaan- 

 sche maïsvelden behooren. Onder het rooven zit er altijd een 

 individu in de nabijheid op den uitkijk en geeft door luid 

 geschreeuw kennis als er gevaar nadert. Wordt dit dreigend, 

 dan vliegt de wachter met een krassend geluid op, waarna 

 de geheele troep onder luid geschreeuw^ het terrein verlaat. ') 

 Mij zijn evenwel geen gevallen van dezen aard uit Suriname 

 bekend. Ook een inlandsch spreekwoord luidt : „de Parkiet eet 

 maar de grootere Papegaai krijgt er de schuld van." 



„De kracht, die tusschen de kaken van Ara's zit, verdient 

 opmerking. Met het meeste gemak kraken deze vogels dan 

 ook voorwerpen stuk, waartoe men een hamer noodig heeft 

 en zouden zelfs in staat zijn het been van een menschen- 

 vingcr stuk te bijten. Onder het eten rollen ze een vrucht 

 met hun tong in den hollen ondersnavel om, scheren er met 

 de snavelranden het zachte gedeelte van af, tot aan de pit, 

 die dan stuk gekraakt wordt. En dit gaat steeds vergezeld 

 van allerlei tevreden, knorrende geluiden. 



Alle Ara's kunnen gemakkelijk getemd worden, maar leeren 

 slechts enkele onduidelijke woorden praten. In gevangen staat 

 leven ze lang, vooral jong uit het nest genomen individuen, 

 die evenwel in Suriname bijna onverkrijgbaar zijn. De meeste 

 tamme Ara's die men ziet, zijn dan ook vleugellam geschoten 



vogels. 



A. A. broedt zoowel in de hooge oerwouden als in de 

 wouden der intermangrove terreinen langs de zeekust. De 

 broedtijd begint kort na het invallen der regens in December 

 en Januari. Als nestelplaatsen worden holle boomen of palm- 

 boomen gebruikt, dikwijls dertig meter van den grond af. 



Onder het paren trekkebekken mannetje en wijfje, evenals 



'} Schomb. Guian. Reis. vol. II, pag. 197 — 198. 



