ARA. 



48: 



dezelfde onbevederde, witachtig roomgele kopzijden, versierd 

 met enkele rijen zwarte vedertjes. 



In de kolonie behooren B.-A. tot de gewoonste soorten en 

 staan bekend als Rafroe-prakiekie, d. w. z. Raafparkieten, bij 

 de Arowakken als Wajaja of Aleroe, of ook wel, evenals bij 

 de Caraïben, Wajano. 



Men treft den Raafparkiet over alle woudrijke deelen der 

 kolonie aan, gewoonlijk in kleine vluchten of bij paren. Maar 

 gedurende de droge seizoenen neemt hun aantal in de wouden 

 der intermangrove terreinen "opmerkelijk toe, denkelijk door 



den trek van individuen uit de binnen- 

 landen. Overigens komt hun levens- 

 wijze overeen met de gewone Pape- 

 gaaien, maar hun geluid klinkt anders, 

 ongeveer als „wajaja, wajaja, krek, 

 krek" of wel evenals dat der groote 

 Ara's. 



Vooral bij regenachtig weder, ge- 

 durende de morgenuren of tegen den 



Kop van Ara sei'era. ° 



namiddag, zijn Raafparkieten het 

 luidruchtigst en vliegen onophoudelijk over de boomtoppen 

 heen en weder. Maar onder het voeden hoort men zelden 

 anders dan eenige knorrende geluiden. Opgeschrikt vliegen 

 alle echter onder luid geschreeuw de lucht in en dwalen dan 

 geruimen tijd om de plaats ronde 



Hun vlucht gelijkt meer die der grootere Ara's dan wel die 

 der gewone Papegaaien, met wie ze soms in vluchten zouden 

 samenleven ; gedurende den grooten papegaaientrek ziet men 

 dan ook menigmalen paren Raafparkieten tusschen den troep 

 Papegaaien in. 



Het voedsel van B.-A. komt geheel overeen met dat der 

 Ara's. Op den grond wagen deze vogels zich zelden of nooit, 

 maar geven de voorkeur aan de hooge woudreuzen. En dit, 

 gepaard aan een nogal protectieve kleur, maakt dat B.-A. 

 zelden door jagers geschoten worden, hoewel hun donker 

 vleesch welsmakend en minder taai is dan dat der Amazone. 



A. S. broedt, vooral in de lagere streken langs den kustzoom. 



