^gQ PSIÏTACID^. 



dan ook meermalen belangrijke schade aan. Bij het rooven in 

 een maïsveld zou er steeds een vogel als wachter in een 

 nabijzijnden boom zitten. Nadert er gevaar, dan laat hij een 

 luid „krie-krie" hooren, waarna de geheele rooversbende met 

 veel lawaai wegvlucht. Het plaatsen van een vogelverschrikker 

 in het veld, is onbegonnen werk. 



G. M. worden in de kolonie nogal aangekweekt. Men vangt 

 ze evenals Okerparkieten met lijmstokken. De lokvogel is 

 echter niet in een kooi opgesloten, maar zit op een stok, die 

 midden in eene weide of een maïsveld gestoken wordt. Door 

 zijn aanhoudend lawaai lokt hij de voorbijtrekkende Parkieten 

 aan, die op de lijmstokken nederdalen. Maar dan moet de 

 vogelaar er spoedig bij zijn, wijl de listige diertjes zich gauw 

 weder weten te bevrijden. Tevens moet men ze zeer voor- 

 zichtig aanpakken, want hun beet is uiterst pijnlijk en zou 

 zelfs ratten eerbied inboezemen. 



„In gevangenschap hechten Koornparkieten zich spoedig 

 aan hun verzorger, leven nogal lang mits men ze niet in een 

 kooi zet. Zoo groot is hun afkeer hiervan, dat ze van het 

 eerste oogenblik af reeds aan het hout der kooi gaan knagen ; 

 en zelfs het allerhardste ijzerhout is niet tegen hun knaaglust 

 bestand. 



G. M. zijn zeer intellectueel. Ik had eens een paar, dat jong 

 uit het nest genomen was. 

 Zoowel mannetje als wijfje 

 leerden beiden gauw „dood- 

 liggen", en konden dan op- 

 genomen en van de eene naar 

 de andere hand gegooid wor- 

 den, zonder zich te verroeren. 

 Het mannetje kon zeer goed 

 fluiten en enkele woorden 

 praten. Hij pronkte ook door 



. .. Kop van Coiiiirus ceriii;i)iosiis. 



beide vleugels op de wijze 



\'an Koekoeken op en neder te bewegen. Daarbij rolde hij 

 met zijne oogen en ik merkte tevens op, dat zijn oogleden 

 dan donkerder van tint werden. Onder het paren pakte hij 



