PSITTACULA. 497 



bov. d. st. en ond.d. geelachtig ; grootere vl.dekv. groen, de tippen en buitenranden 

 emeraldgroen, enkele malen met een kobaltblauwe tint; dekv. der eerste slagp. 

 groen, de allerbinnenste echter donkerblauw; slagp. groen met lichter gekleurde 

 randen aan de buitenvlag en de binnenvlag van onder groenachtig; rand v. d. 

 vleugel blauwachtig groen; dekv. ond. d. vl. donkerblauw, enkele met blauwachtig 

 groene tippen of randen ; okselvederen blauwachtig groen met donkerblauwe tippen ; 

 staart groen, maar de binnenvlag der vederen geel ; snavel en ponten licht rose- 

 achtig; iris zwartbruin. O Groen; stuit helderder; voorkop, kopzijden en ond.d. 

 oeelachtig groen evenals de dekv. ond. d. vl. ; binnenvlag der slagp. van onder 

 groenachtig. Jong inaimeije. Ongeveer als het wijfje, maar met een weinig blauw 

 aan den vleugel. L. 13, vl. 8, st. 3.9, tars. 1.2, culm. 1.4. Geogr. dist. De 

 Guiana's, Venezuela, Trinidad, Columbia en de vallei der Amazone. Lok. dist. 

 Vooral de lagere streken. 



„Emerald-stuit Parkieten, eng. Emeralcl-rumped Love-birds, 

 fr. Perruches aux ailes bleues, onderscheiden zich van de voor- 

 gaande soorten door emeraldgroene in plaats van blauwe 

 onderruggen. Snavel en pooten zijn hcht rooskleurig. De kobalt- 

 blauwe tint onder den vleugel varieert vooral bij gevangen 

 individuen, evenals de gele tint van het vederkleed. 



Hoewel P. gregarius, Spix = Agapomis guiancnsis, Siv. 

 onder de synoniemen van P. passerina zijn opgenomen, geloof 

 ik toch dat Schomburgck hiermede den Emerald-stuit-Parkiet 

 bedoelde, te meer omdat hij de lokale verbreiding in Demerara 

 aangeeft als „talrijker langs de kust dan in het binnenland." 



De confusie der benamingen komt denkelijk, wijl men ver- 

 onderstelde ! ! dat P. guiancnsis niet in de Guiana's voorkomt. 

 In de Handlist of Bird's in Br. Museum staat achter de lokali- 

 leit Guiana zelfs een vraagteeken. Ook Gr. v. Berlepsch en 

 Hartert betwijfelen het bestaan der soort in Demerara ') of de 

 Guiana's, ondanks Buffon's bew^ering. 



„In de kolonie staan E. P. bekend als Okro-prakiekie, d. w. z. 

 Oker-parkieten, bij de Arowakken als Sieroe of Griegrie en 

 bij de Caraïben als Koekepiesja. Zij worden vooral in de lagere 

 kuststreken en intermangrove terreinen talrijk aangetroffen, 

 gewoonlijk in kleine vluchten van zelden meer dan 25 individuen. 



') If the bird occurs at all in Demerara. No specimens from Guiana seem to 

 cxist in any museum. (Birds of the Orinoco p. 108). Het bovenstaaande is onjuist : 

 Zie Schlegal, Mus. Pays-bas Psittaci, 1874. p. 8. 



