508 



PSITTACID^. 



der vruchten, schillen enz. toont aan dat er vogels boven in 

 den boom hun maal gebruiken. Aloeielijk is het ook ze tusschen 

 het groene gebladerte te onderscheiden omdat hun kleur zoo 

 zeer op die van een groen blad gelijkt. 



Dikwijls ziet men een vlucht G. P. op een boom nederdalen, 

 maar is naar de plaats gaande, niet in staat, een individu 

 tusschen het gebladerte te onderscheiden, totdat eensklaps de 

 geheele troep onder een luid „fooled thee" „fooled thee" 

 wegvliegt. 



„Het voedsel van G. P. bestaat uit zaden, vruchten en 

 bloesems. Dikwijls dalen de troepen in 

 de maïsvelden of op vruchtboomen af, 

 doch slechts zelden op den grond. De 

 klimkunst verstaan alle uitstekend. Plan- 

 netje en wijfje zijn- zeer aan elkander 

 gehecht en liefkoozen elkander om het 

 hardst onder het voortbrengen van allerlei, 

 voor hen alleen verstaanbare klanken. 

 Onder het paren trekkebekken ze evenals 

 Duiven. 



Schiet men een van een paar dood, 



dan zwerft de overlevende geruimen tijd 



om de plaats rond en zou zelfs een geheel 



jaar on gepaard blijven. 



In de kolonie staan G. P. bekend als Groen Popogai d. w. z. 



Groene Papegaaien en bij de Indianen als Koelewakoe of ook 



wel Koele-koele. Men treft ze veel talrijker aan in de lagere 



zwampachtige streken dan in het binnenland, waar de volgende 



soort meer voorkomt. Hun vleesch smaakt zeer goed, bederft 



niet spoedig zelfs bij groote hitte, maar is spreekwoordelijk taai, 



vooral dat van oude z.g. rijpe individuen. Papegaaiensoep 



daarentegen heeft een bijzonderen smaak en wordt algemeen 



geprezen. Een doode Papegaai kost in Suriname een kwartje. 



G. P., vooral jong uit het nest genomen, behooren tot de 



allerbeste praters, maar zelfs vleugellam geschoten individuen 



leeren het praten spoedig. 



„Een kapiteinsvrouw had eens een Papegaai die alle scheeps- 



Amazoua ainazonica. 



